به گزارش فرارو به نقل از نشریه فارن پالیسی، در شرایطی که رقابت میان قدرتهای بزرگ روزبهروز شدیدتر میشود، یکی از مهمترین نشانههای بلوغ در سیاست خارجی، توانایی یک کشور برای دور ماندن از درگیریها و ماجراجوییهایی است که منابع آن را فرسوده، تمرکز سیاسی و راهبردی را منحرف و در نهایت کشور را ضعیفتر میکنند. به عبارت سادهتر، قدرتهای بزرگ باید بدانند چگونه از افتادن در باتلاقهای راهبردی اجتناب کنند. رقبای یکدیگر معمولاً از دیدن چنین وضعیتی استقبال میکنند و حتی ممکن است آگاهانه زمینه گرفتار شدن طرف مقابل را فراهم کنند، اما رهبران هوشمند تلاش میکنند وارد چنین میدانهایی نشوند. چین و هنر گرفتار نشدن در باتلاق جنگ
چین در چند دهه گذشته در این زمینه عملکرد بهتری از آمریکا و روسیه داشته است. پس از پایان جنگ سرد، اعتمادبهنفس بیش از حد در واشنگتن باعث شد رهبران آمریکا دامنه گستردهای از مسئولیتها و تعهدات جهانی را بر عهده بگیرند؛ برخی از این اقدامات توجیهپذیر بودند، اما بسیاری دیگر ضرورتی نداشتند. جنگهای طولانی و بیپایان در عراق و افغانستان روشنترین نمونه این رویکرد به شمار میروند، اما فهرست درگیریهای کمدامنهتری که آمریکا خود را در آنها گرفتار کرد، به این دو کشور محدود نمیشود. لیبی، یمن، سوریه و بخشهایی از آفریقا نیز در سالهای گذشته به میدانهایی برای مداخله آمریکا تبدیل شدند؛ مداخلاتی که عمدتاً در چارچوب چیزی انجام گرفت که واشنگتن آن را «جنگ جهانی علیه تروریسم» مینامید. …
