به نظر میرسد عصر جدید فضا وارد مرحلهای شتابان شده است؛ اسپیسایکس با ایالت لوئیزیانا توافق کرده تا این شرکت با سرمایهگذاری ۱۰۰ میلیارد دلاری، بزرگترین پایگاه فضایی جهان را بسازد؛ مجموعهای که در نهایت میتواند سالانه بیش از ۱۰ هزار پرتاب انجام دهد.
به نقل از نیواطلس، زمانی پرتابهای فضایی آنقدر نادر بودند که از تلویزیون پخش میشدند و تعداد پایگاههای پرتاب در جهان آنقدر کم بود که میشد آنها را با انگشتان یک دست شمرد. اما امروز شرایط کاملا متفاوت است. تعداد پایگاههای فضایی و پرتابها آنقدر افزایش یافته که دنبال کردن همه آنها تقریبا غیرممکن است. اسپیسایکس نیز طی چند سال، ماهوارههای بیشتری نسبت به مجموع ماهوارههای پرتاب شده در سراسر جهان طی نزدیک به ۷۰ سال گذشته به مدار زمین فرستاده است.
اکنون این روند در حال ورود به مرحلهای تازه است. اسپیسایکس قصد دارد ساخت مجموعهای موسوم به «استاربیس لوئیزیانا» (Louisiana Starbase) را آغاز کند.
بر اساس توافق این شرکت با ایالت لوئیزیانا، حدود ۵۰ هزار و ۵۰۰ تا ۵۲ هزار و ۶۰۰ هکتار، از زمینهای ساحلی نزدیک «پکان آیلند» در شهرستان ورمیلیون به یک مجتمع صنعتی پرتاب فضایی کاملا یکپارچه و خودکفا تبدیل خواهد شد.
هدف از احداث این مجموعه، گسترش عملیات موشک استارشیپ فراتر از محدودیتهای تاسیسات فعلی اسپیسایکس است.
این پایگاه، با رهایی از برخی محدودیتهایی که اسپیسایکس در کیپ کاناورال و تگزاس با آنها مواجه است، شامل ۱۰ سکوی پرتاب استارشیپ، تأسیسات پردازش و آمادهسازی موشک، بنادر کشتیرانی در آبهای عمیق، یک فرودگاه اختصاصی، نیروگاههای تولید برق و یک واحد فرآوری گاز طبیعی خواهد بود. گاز طبیعی محلی نیز برای تولید سوخت متان مایع مورد استفاده قرار میگیرد.
اهمیت این پروژه فقط به ابعاد آن محدود نمیشود. فناوری استارشیپ نیز به مرحلهای رسیده که در آخرین پرتاب، این فضاپیما توانست برای نخستینبار در اقیانوس هند فرودی نرم داشته باشد. فضاپیما پس از فرود آنقدر سالم بود که … …
