وی در خصوص تکرار این آیین صبحگاهی که به شکلگیری حس تعلق، امنیت روانی و پیشبینیپذیری در کودکان و نوجوانان کمک میکند، اظهار کرد: برای کودکان و نوجوانان تکرار این آیین، ابزاری قدرتمند برای ایجاد «امنیت هستیشناختی» است. وقتی این روتین تکرار میشود، مغز در حال رشد، این زمان را به عنوان یک لنگرگاه امن ثبت میکند. این پیشبینیپذیری، اضطراب را به شدت کاهش میدهد؛ چرا که کودک میداند در آغاز روز، فضایی وجود دارد که در آن دیده و پذیرفته شده است. این سنگبنای دلبستگی ایمن است.
غفلت از وعدههای جمعی غذایی نشانه گسست ارتباط خانوادگی است؟
گلستانی با اشاره به اینکه غفلت از وعدههای جمعی مانند صبحانه میتواند نشانهای از گسست ارتباطی یا فرسودگی ساختار خانواده باشد، بیان کرد: به عنوان یک روانشناس، نمیتوانم بگویم صرفاً حذف صبحانه نشانه قطعی «گسست» است، اما قطعاً میتواند یک «شاخص خطر» باشد. وقتی وعدههایی که پتانسیل اتصال دارند به طور سیستماتیک حذف میشوند، نشاندهنده آن است که «اولویت اتصال» در نظام خانواده کمرنگ شده است.
به گفته وی، این امر به تدریج منجر به فرسودگی ساختار روانی خانواده میشود، چرا که افراد به جای همراهی در زیست روزمره، تبدیل به همخانههایی میشوند که در یک فضا هستند، اما در جهانهای مجزای روانی سیر میکنند.
این روانشناس در خصوص ریشههای مقاومت اعضای خانواده برای حضور بر سر سفره گفت: مقاومت، اغلب یک «مکانیسم دفاعی» یا «رفتار اجتنابی» است. این مقاومت میتواند … …
