این روزنامه دو دیدگاه اصلی را در این زمینه مطرح کرده است؛ دیدگاهی که با کمتوجهی به تبعات و خسارتهای جنگ، خواهان ادامه آن به هر قیمت است و حتی از منتقدان سیاست نظام در پذیرش آتشبس با آمریکا و تفاهمنامه اسلامآباد محسوب میشود و دیدگاهی دیگر که با برجسته کردن خسارتهای جنگ، خواهان پایان درگیری و توافق به هر شکل ممکن است و در مواردی نیز منتقد پاسخهای موشکی ایران بوده است. نظام جنگطلب نیست
جوان در ادامه با اشاره به رویکرد جمهوری اسلامی پیش از آغاز جنگ نوشته است که ایران پیش از شروع درگیریها تلاش کرده مانع وقوع جنگ شود، اما در هر دو مرحله، حمله به ایران در جریان مذاکرات اتفاق افتاده است.
این روزنامه اصولگرا تأکید کرده است که جمهوری اسلامی حتی برای جلوگیری از گرفتار شدن کشور در جنگ، در موضوع هستهای «انعطافهایی منطقی» نشان داده و بر همین اساس، متهم کردن نظام به جنگطلبی یا تلاش نکردن برای جلوگیری از جنگ را «غیرمنصفانه» دانسته است.
در ادامه این تحلیل آمده است که پس از آغاز جنگ و عبور طرف مقابل از خطوط قرمز ایران، پاسخهای نظامی داده شده و هر بار که دشمن درخواست آتشبس کرده، جمهوری اسلامی با توجه به «غیرقابل اعتماد بودن دشمن» آن را پذیرفته است.
جوان نتیجه گرفته است که جمهوری اسلامی خواهان پایان جنگ بوده و هست، اما در عین حال بر «نقد کردن دستاوردهای میدان و تثبیت معادلات جدیدی» که به گفته این روزنامه در سایه اقتدار دفاعی ایران شکل گرفته، تأکید دارد. جنگ به سود مردم نیست؛ اقتدار دفاعی چرا
روزنامه جوان در بخش دیگری از این مطلب، میان «ادامه جنگ» و «اقتدار دفاعی» تفاوت گذاشته است.
این روزنامه نوشته است: «هیچ انسان عاقلی اساساً از جنگ و خونریزی و تخریب استقبال نمیکند» و تأکید کرده که جنگ بهخودیخود تأمینکننده منافع ایرانیان نیست.
با این حال، استدلال اصلی جوان این است که در تاریخ معاصر ایران، ضعف دفاعی و شکست نظامی بارها پیامدهایی فراتر از حوزه نظامی داشته و به تحمیل امتیازات سیاسی و اقتصادی منجر شده است. استناد به ترکمنچای
جوان برای توضیح این دیدگاه به جنگهای ایران و روسیه در دوره قاجار و معاهده ترکمنچای اشاره کرده و نوشته است که شکست ایران در برابر روسیه زمینه تحمیل امتیازات مختلف به کشور را فراهم کرد.
این روزنامه مدعی است امتیازات اقتصادی ناشی از این شکست، در ادامه به تضعیف تولید داخلی و تبدیل ایران به کشوری واردکننده کالاهای مصرفی و صادرکننده مواد خام منجر شد.
در ادامه مطلب، نویسنده با اشاره به تحولات اقتصاد بینالملل در قرن نوزدهم، این تجربه تاریخی را به شرایط امروز ایران پیوند زده و استدلال کرده است که نظم اقتصادی بینالمللی در مقاطعی با «زور اسلحه» شکل گرفته و تثبیت شده است. روایت جوان از منازعه ایران و آمریکا
جوان در بخش پایانی این تحلیل، منازعه ایران و آمریکا را دارای «زمینهای قوی و معطوف به اقتصاد» دانسته و نوشته است که ایران برای جلوگیری از تحمیل ترتیبات جدید اقتصادی باید از توان دفاعی برخوردار باشد.
این روزنامه بر همین اساس نتیجه گرفته است که شرط ابتدایی تأمین منافع ایران در حال و آینده، برخورداری از توان دفاعی است و نوشته است: «شلیک موشک، نهتنها تعارضی با منافع مردم ندارد، بلکه تأمینکننده منافع آنها محسوب میشود.»
به این ترتیب، استدلال اصلی این تحلیل آن است که اگرچه خود جنگ و ادامه درگیری به سود مردم نیست، اما حفظ توان موشکی و اقتدار دفاعی از نگاه نویسنده، ضرورتی برای جلوگیری از تحمیل خواستههای سیاسی و اقتصادی قدرتهای خارجی به ایران محسوب میشود.
