هاجر شادمانی-صورت مساله مسکن در ایران دیگر شبیه دو دهه قبل نیست؛ اما برخی دیدگاهها در ارتباط با سیاستگذاری مسکن هنوز با همان مختصات گذشته حرکت میکند. مختصاتی که حتی در همان دههها و سالهای قبل هم نتوانست چالشها را حل کند. زمانی مساله اصلی، پاسخ به موج بزرگ تقاضایی بود که از رشد جمعیت و تشکیل سریع خانوارهای جدید ناشی میشد. امروز اما نرخ رشد جمعیت کاهش یافته، تب ازدواجهای گسترده دهه ۸۰ فروکش کرده، بعد خانوار کوچکتر شده و تعداد خانوارهای یکنفره و دونفره رو به افزایش است. همزمان، اقتصاد خانوار نیز توان گذشته را ندارد؛ تورم مزمن، عقبماندگی درآمد از هزینهها و جهش قیمت مسکن، فاصله میان «نیاز به مسکن» و «توان خرید مسکن» را به شکافی عمیق تبدیل کرده است.
به گزارش اعتماد، در چنین شرایطی، پرسش سیاستگذار دیگر نمیتواند صرفا این باشد که سالانه چند واحد مسکونی باید ساخته شود. پرسش مهمتر این است که چه نوع مسکنی، برای چه گروهی، در کجا و با چه سازوکار مالی باید تامین شود؟ نشست مشترک صاحبنظران بخش مسکن و مسوولان وزارت راه و شهرسازی برای بررسی نتایج اولیه مطالعات طرح جامع مسکن، بیش از هر چیز حول همین تغییر صورتمساله شکل گرفت؛ اینکه ادامه سیاستهای یکسان، ساخت واحدهای بزرگمقیاس و اصرار بر مالکیت به عنوان تنها شکل حمایت از خانوارها، دیگر با واقعیتهای جمعیتی و اقتصادی جامعه ایران همخوانی ندارد. جمعبندی مباحث این نشست یک پیام روشن داشت: بازار مسکن ایران به تغییر ریل در سیاستگذاری نیاز دارد. تقاضا کوچک شده، خانهها هنوز بزرگاند …
