اما جایگاه فعلی آمریکا نباید این تصور را ایجاد کند که صنعت هستهای این کشور در وضعیت مطلوبی قرار دارد. بخش قابل توجهی از نیروگاههای هستهای آمریکا قدیمی هستند و توسعه پروژههای جدید نیز بسیار کندتر از رقبایی مانند چین انجام میشود.
آمریکا اکنون ۹۶ راکتور هستهای تجاری فعال در ۵۷ نیروگاه و ۲۸ ایالت دارد. با وجود اینکه بسیاری از این راکتورها همچنان عملکرد بسیار خوبی دارند، سن بالای آنها به یکی از نگرانیهای اصلی صنعت انرژی این کشور تبدیل شده است.
تقریباً تمام راکتورهای هستهای آمریکا، به جز دو مورد، از نسل دوم محسوب میشوند؛ یعنی طراحی آنها به دوره پیش از سال ۲۰۰۰ بازمیگردد. میانگین سن راکتورهای هستهای آمریکا نیز حدود ۴۴ سال است؛ رقمی که نشان میدهد این ناوگان در حال نزدیک شدن به پایان عمر اولیه طراحیشده خود است.
بسیاری از این راکتورها در ابتدا مجوز فعالیت ۴۰ ساله دریافت کرده بودند و بعدها امکان تمدید فعالیت آنها فراهم شد. بنابراین آمریکا تا حد زیادی برای حفظ ظرفیت هستهای خود به تمدید عمر نیروگاههای قدیمی متکی شده است، نه ساخت سریع نیروگاههای جدید. چین چگونه از آمریکا جلو افتاد؟
تفاوت میان آمریکا و چین زمانی بیشتر آشکار میشود که سرعت ساخت نیروگاههای جدید را بررسی کنیم.
در طول حدود یک دهه گذشته، آمریکا تنها یک نیروگاه هستهای جدید به ناوگان خود اضافه کرده است؛ نیروگاه معروف Vogtle در ایالت جورجیا.
در همین بازه زمانی، چین حدود ۳۴ گیگاوات ظرفیت هستهای جدید به شبکه برق خود اضافه کرده است.
این اختلاف سرعت نشان میدهد مشکل آمریکا صرفاً تعداد راکتورهای فعال نیست؛ بلکه مسئله اصلی، توانایی ساخت نسل جدیدی از نیروگاههای هستهای در مقیاس بزرگ و در مدت زمان قابل قبول است.
اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، چین میتواند در حدود پنج سال آینده از آمریکا و فرانسه عبور کند و به بزرگترین تولیدکننده انرژی هستهای جهان تبدیل شود. …
