واردات نفت خام چین در سهماهه دوم ۲۰۲۶ به حدود ۸میلیون بشکه در روز رسید؛ حدود ۳۲ درصد کمتر از سهماهه نخست سال، و بهمراتب پایینتر از رکورد ۱۲میلیون بشکهای سال ۲۰۲۵. اما نباید تمام این افت را بهمعنای کاهش واقعی مصرف دانست: بخشی از آن به برداشت از ذخایر، کاهش فعالیت پالایشگاهها و تغییرات موجودی مربوط بوده، روندی که برآوردهای Kpler و Vortexa نیز تایید میکنند. نکته مهمتر جای دیگری است: طبق برآورد Carbon Brief و CREA، مصرف واقعی نفت چین در همین دوره حدود ۹ درصد کاهش یافته و در بخش حملونقل، این افت به حدود ۱۶ درصد رسیده -دقیقا همان نقطهای که داستان از یک نوسان کوتاهمدت بازار، به یک تحول ساختاری نزدیک میشود. اگر چین فقط واردات را کم میکرد، میشد انتظار داشت با افت قیمت یا رونق صنعتی، خرید دوباره اوج بگیرد؛ اما وقتی بخشی از این کاهش ریشه در تغییر فناوری مصرف انرژی دارد، بازگشت آن بهمراتب دشوارتر است. موتور واقعی تحول: برقیشدن، نه فقط رکود
جنگ و اختلال تردد نفتکشها در هرمز را نباید علت اصلی این تغییر دانست؛ برقیشدن حملونقل چین پیش از بحران هرمز آغاز شده بود. اما بحران هرمز یک اثر مهم داشت: هزینه اقتصادی وابستگی به نفت را برای مصرفکننده چینی آشکارتر کرد. وقتی نفت با ریسک جنگ، بیمه گرانتر و اختلال عرضه همراه شود، خودروی برقی دیگر فقط یک انتخاب زیستمحیطی در دوران بنزین ارزان نیست؛ به ابزاری برای امنیت انرژی تبدیل میشود. برآوردها نشان میدهد خودروهای برقی در ۶ماه نخست ۲۰۲۶ حدود ۶۰ میلیون تن معادل نفت را از مصرف چین حذف کردهاند. …
