پیامدهای واقعی آموزش مجازی

گزارش وزارت تعاون، هشدار می‌دهد افت یادگیری و کاهش انگیزه می‌تواند به گسست تحصیلی منجر شود؛ بنابراین، تداوم آموزش در بحران باید با حمایت اقتصادی و اجتماعی از خانواده‌ها همراه باشد. بررسی داده‌های یک پیمایش از حدود ۶۵۰۰ زن سرپرست خانوار تحت پوشش سازمان بهزیستی، نشان می‌دهد آموزش مجازی در دوران جنگ، زنجیره‌ای از خطر را برای آموزش ایجاد کرده است؛ در این راستا، کاهش کیفیت و تعامل آموزشی به افت انگیزه تحصیل منجر می‌شود؛ افت انگیزه در صورت ضعف پیگیری مدرسه، احتمال غیبت و گسست از مدرسه را بالا می‌برد و این گسست برای کودکان محروم اقتصادی پایدارتر می‌شود. والدین نیز با تحمل بار آموزشی، در معرض ترک شغل و فشار اقتصادی مضاعف قرار می‌گیرند.

در سال‌های اخیر، اهمیت تصمیم‌‌گیری درباره تعطیلی یا مجازی‌سازی آموزش به قدری بوده که مداخله دولت را ضروری ساخته است؛ زیرا آثار این تصمیمات بر گروه‌های آسیب‌پذیر به‌مراتب شدیدتر از متوسط جامعه است و شوک‌های آموزشی، افت دسترسی به زیرساخت‌ها و کاهش کیفیت آموزش را تشدید می‌کند. در این میان، «خانوارهای زن‌سرپرست» به دلیل محدودیت منابع مالی، ضعف شبکه‌های حمایتی و وابستگی بیشتر فرآیند آموزش فرزندان به حضور و نظارت والد، آسیب‌پذیری بیشتری دارند. از یک سو بخشی از این خانوارها برای تامین معاش با محدودیت زمانی و اقتصادی روبه‌رو هستند و از سوی دیگر، آموزش غیرحضوری نیازمند دسترسی به ابزار و اینترنت مناسب، محیط مطالعه مناسب و نظارت یک بزرگسال است.

دسترسی و کیفیت آموزش 

در بهار ۱۴۰۵ که با جنگ ۴۰روزه مقارن بود، ۳۲ درصد کلاس‌های مجازی در بستر نرم‌افزار شاد برگزار شد. ۵۶ درصد دانش‌آموزان آموزش را عمدتا به‌صورت ارسال صوت و فایل دریافت کردند و امکان حضور برخط نداشتند یا کلاس‌ها برخط نبود. حدود ۱۹ درصد از برگزاری روزانه جلسات آنلاین، و ۱۶ درصد از برگزاری گاه‌به‌گاه خبر دادند؛ تنها حدود ۵ درصد گاهی به آموزش حضوری دسترسی داشتند. این الگو نشان می‌دهد «دسترسی به آموزش» لزوما به معنای «برخورداری از آموزش باکیفیت» نیست؛ وقتی آموزش به ارسال فایل تقلیل یابد، تعامل، پرسش‌وپاسخ و پایش یادگیری محدود می‌شود. …