[مهرداد احمدی شیخانی] بر سر میز شام

گمان می‌کنم از همان نوجوانی و کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهرستان خرمشهر بود که دلبسته آثار شکسپیر و ظرافت‌ها و طنز تلخ و گزنده‌اش شدم و بعدها در آستانه جوانی، با دیدن فیلم سینمایی هملت اثر گریگوری کوزینتسف بود که لذتم از تعابیر کلامی موجود در آثار شکسپیر چند برابر شد. احتمالاً شناخته‌شده‌ترین این تعابیر کلامی شکسپیر همان جمله معروفش باشد که در دهان هملت گذاشته که «بودن یا نبودن، مسئله این است»، اما تعابیر کلامی شکسپیر فقط از این نوع که گاهی بسیار هم تلخ جلوه می‌کند نیست، او گاهی این تعابیر را در عین تلخی، در طنزی رندانه و غمبار ارائه می‌کند، مثلاً آنجا که هملت را بعد از کشتن پدر معشوقه‌اش (افلیا) بازجویی می‌کنند و از او می‌پرسند جنازه مقتول را چه کردی و هملت می‌گوید او احتمالاً الان بر سر میز شام است.

بازجوها حیرت‌زده می‌پرسند بر سر میز شام؟ و هملت پاسخ می‌دهد بله بر سر میز شام، البته در حال خوردن شام نیست، بلکه خودش الان شام کرم‌ها و مورچه‌هاست، و طوری این جملات را می‌گوید که گویی پدر اوفلیا خودش را برای غذای مورچه‌ها و کرم‌ها، اصطلاحاً «سِرو» کرده است و همین سبب شده که سال‌هاست این سخن شکسپیر ذهن مرا قلقلک می‌دهد و بارها به فراخور حال و در موضوعات مختلف، آن را به یاد آورده‌ام.

در همین چند روزه خبری در فضای مجازی با واکنش‌های مختلفی روبه‌رو شد که دوباره مرا به‌یاد این جملات تراژدی هملت انداخت‌. 

خانمی بازیگر از کشورمان، در جشنواره ونیز جایزه‌ای برده و در سخنانی کوتاه، درست در زمانی که به کشورمان تجاوز شده و کودکان و زنان و مردان بسیاری، چه در مدرسه و عروسی و سالن ورزش و چه در دفاع از کشور و اتفاقاً در دفاع از همین خانم و زنان و مردانی دیگر همچون او کشته شده‌اند، بی حتی یک کلمه اشاره به این جنایات، از رنج زنان ایران گفته. در بالا اشاره کردم که واکنش‌ها بسیار بوده و اتفاقاً به همین عدم اشاره به کشتار کودکان و زنان و مردان نیز در این واکنش‌ها پرداخته شده، اما اینجا هم همان پیشنهادی که در اکثر یادداشت‌هایم داشته‌ام تکرار می‌کنم، کمی از صفحه تابلو فاصله بگیریم و دقت کنیم که چه‌چیز می‌بینیم؟ …