چرا مسابقه درختکاری در ایران به نتیجه نمی‌رسد؟ | هر جا زیاد درخت بکاریم، جنگل می‌شود!؟

همشهری آنلاین- زهرا رفیعی: کارشناسان منابع طبیعی و محیط زیست در نشست تخصصی «چالش‌های درختکاری در ایران» دانشگدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، با انتقاد از رویکردهای کمیت‌محور در اجرای طرح‌های درختکاری، بر ضرورت توجه به ظرفیت اکولوژیک مناطق، وضعیت آب و خاک، انتخاب گونه مناسب، تأمین اعتبار نگهداری و مشارکت جوامع محلی تأکید کردند.

نشست تخصصی «چالش‌های درختکاری در ایران» با حضور پیشکسوتان، استادان دانشگاه تهران، پژوهشگران موسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، نمایندگان تشکل‌های محیط زیستی، فعالان بخش خصوصی و کارشناسان حوزه فضای سبز در دانشگدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران برگزار شد.

وحید اعتماد، عضو هیات علمی گروه مهندسی جنگلداری و اقتصاد جنگل دانشگاه تهران، در این نشست با اشاره به تحول نگاه بشر به درخت و جنگل، گفت: در گذشته درخت بیشتر با تامین غذا، تولید چوب و زیبایی شهرها ارتباط داشت، اما با افزایش تخریب سرزمین و گسترش شهرنشینی، حفاظت از آب و خاک، بازسازی پوشش گیاهی و خدمات اکوسیستمی جنگل‌ها اهمیت بیشتری پیدا کرد. امروزه نیز رویکرد احیای اکولوژیک جایگزین نگاه سنتی به جنگل‌کاری شده است.

او با تاکید بر اینکه موفقیت طرح‌های درختکاری را نباید با تعداد نهال‌های کاشته‌شده سنجید، افزود: کاهش فرسایش، تثبیت ماسه‌های روان، حفاظت از خاک، کاهش کانون‌های گرد و غبار، ایجاد زیستگاه جانوری، بهبود شرایط خرداقلیمی و کمک به معیشت مردم باید از اهداف اصلی این طرح‌ها باشد. وحید اعتماد، عضو هیات علمی گروه مهندسی جنگلداری و اقتصاد جنگل دانشگاه تهران

اعتماد با طرح این پرسش که آیا هر زمینی که قابلیت کاشت دارد باید به جنگل تبدیل شود، پاسخ داد: خیر. کاشت درخت باید با ظرفیت اکولوژیک منطقه، منابع آب و خاک و اهداف مدیریتی آن متناسب باشد. حتی جنگل‌کاری همیشه بهترین راه احیای سرزمین نیست. در برخی مناطق باید به زادآوری طبیعی فرصت داد و در بعضی مناطق نیز ایجاد پوشش بوته‌ای و علفی به جای درختکاری ضرورت دارد. …