یک زمانی انتخابها اینقدر زیاد نبود
اگر به چند دهه قبل برگردیم، مسیر آشنایی چندان پیچیده نبود. خانوادهها آدمهای دوروبر خودشان را میشناختند و اگر قرار بود کسی برای ازدواج معرفی شود، معمولاً یک نفر واسطه میشد؛ فامیل، دوست، همسایه یا آشنایی که دو خانواده به او اعتماد داشتند. بعدتر، دانشگاه و محیط کار و ارتباطات اجتماعی گستردهتر شدند و شکل آشنایی هم تغییر کرد. اینترنت اما ماجرا را یکباره بزرگ کرد. دیگر لازم نبود کسی را در محله یا محل کار ببینیم تا فرصتی برای آشنایی به وجود بیاید. یک صفحه اینستاگرام کافی بود. یک عکس، چند پست، چند لایک و شاید بعد از مدتی یک پیام. حالا هم که اپلیکیشنهای دوستیابی، این مسیر را یک قدم جلوتر بردهاند.
در آمریکا، طبق آخرین دادههای مرکز پژوهش پیو، حدود سه نفر از هر ۱۰ بزرگسال گفتهاند که دستکم یک بار از سایت یا اپلیکیشن دوستیابی استفاده کردهاند. این رقم در گروه سنی ۱۸ تا ۲۹ سال به ۵۳ درصد میرسد. این اعداد فقط درباره تعداد کاربران نیست. نکته مهمتر این است که آشنایی آنلاین در بخشی از فرهنگ غربی، دیگر اتفاق عجیبی نیست. برای یک جوان آمریکایی ممکن است همانقدر طبیعی باشد که بگوید «در دانشگاه آشنا شدیم» یا «دوست مشترک داشتیم»، بگوید «در یک اپلیکیشن همدیگر را پیدا کردیم». اما در ایران «دیت» همان «همسریابی» نیست …
