صید گل توسط صیاد ایرانی/ مائورو ایکاردی، از آمل تا پوزنان

صیادمنش توانایی بازی در چند پست را دارد؛ او هم مهاجم هدف است و هم وینگر راست یا چپ. حتی گاهی اوقات، سرمربی هال‌سیتی از وجود اللهیار به عنوان مدافع کناری هم سود می‌بُرد. این یعنی اگر صیادمنش همراه تیم ملی به جام جهانی می‌رفت، می‌توانست نقش آچار فرانسه را ایفا کند و به‌خصوص در فاز تهاجمی، یک انتخاب مناسب باشد

او یکی از ستاره‌های تیم نوجوانان ایران در هند بود؛ البته همراه با یونس دلفی. اللهیار اما مسیری متفاوت از دلفی را طی کرد؛ او حالا در اروپا است و دلفی در لیگ یک! ایران در هند، نمایشی درخشان ارائه اداد و در مرحله گروهی، آلمان و گینه و کارستاریکا را شکست داد و در مرحله حذفی هم مکزیک را کنار زد تا به اسپانیای مدعی برسد.

اسپانیا با ستاره‌هایی نظیر فران تورس، اریک گارسیا و آبل رویز، کاخ آرزوهای نوجوانان ایرانی را ویران کرد تا صیادمنش و دوستانش، وداع تلخی با جام داشته باشند. این اما تازه آغاز راه برای ستاره‌ای به نام اللهیار بود. مهاجمی که بازیکنِ محبوب خود را مائورو ایکاردی معرفی کرده و از این مهاجم الگو می‌گرفت.

مهاجم اهل آمل که بعد از بازی برای استقلال، فنرباغچه، استانبول‌اسپور، زوریا لوهانسک، هال‌سیتی و وسترلو، حالا به عضویت لخ‌پوزنان در لیگ لهستان در آمده، در همین بدو ورود درخشیده و نام خود را به عنوان یکی از بازیکنان موثر مطرح کرده است. او که در همین تابستان با امضای قراردادی سه ساله، پیراهن لخ‌پوزنان را پوشیده، در ۵ بازی اخیر، ۳ گل زده و یک پاس گل داده است.

صیادمنش در مقدماتی لیگ اروپا، مقابل کلاکسویک ایسلند، یک گل زد و یک پاسِ گل داد و در لیگ لهستان هم ۲ بار دروازه ویژیستا و پیاسِت را باز کرد. او این آمار را در تنها ۲۲۴ دقیقه حضور در زمین ثبت کرده. یعنی به طور میانگین، هر ۵۶ دقیقه یک تأثیر که نشان می‌دهد او تا چه اندازه موفق بوده است.

اللهیار اولین بازی ملی خود را در زمان مربیگری مارک ویلموتس انجام داد. سال ۲۰۱۹ و مقابل سوریه. اتفاقاً گل هم زد تا در ۱۸ سالگی ثابت کند در رده ملی هم می‌تواند تأثیرگذار باشد. با این حال و بعد از جدایی ویلموتس، صیادمنش هم کمتر در تیم ملی به بازی گرفته شد و هر از چندگاهی فقط در لیست مدعوین قرار می‌گرفت.

او با این رزومه موفق در رده باشگاهی، طی ۷ سال اخیر، تنها ۹ بار در ترکیب تیم ملی حضور داشته. آماری که چندان امیدوارکننده نبوده و البته شاید همین مسأله باعث شد تا امیر قلعه‌نویی هم روی نام اللهیار قلم قرمز بکشد و او را با خود به جام جهانی ۲۰۲۶ نبَرد. اتفاقی که در نوع خود عجیب و قابل تأمل بود.

صیادمنش توانایی بازی در چند پست را دارد؛ او هم مهاجم هدف است و هم وینگر راست یا چپ. حتی گاهی اوقات، سرمربی هال‌سیتی از وجود اللهیار به عنوان مدافع کناری هم سود می‌بُرد. این یعنی اگر صیادمنش همراه تیم ملی به جام جهانی می‌رفت، می‌توانست نقش آچار فرانسه را ایفا کند و به‌خصوص در فاز تهاجمی، یک انتخاب مناسب باشد.

از طرفی دیگر، دوندگی بی‌امان صیادمنش در زمین، می‌توانست مقابل بلژیک و مصر برگ برنده‌ای برای تیم ملی باشد. حیف که این بازیکن جایی در لیست قلعه‌نویی نداشت و نفراتی به جام جهانی رفتند که شاید به اندازه او شایسته نبودند. البته که گذشته‌ها گذشته و نبش قبر، دردی را دوا نمی‌کند. آن هم برای بازیکنی که این روزها یکی از بهترین لژیونرهای فوتبال ایران محسوب می‌شود و البته امیدوار است درهای تیم ملی را به روی خود باز ببیند و این بار در جام ملت‌های آسیا بدرخشد.