بهگزارش خبرگزاری تسنیم، تصاحب بیش از یکپنجم ذخایر نفتی ونزوئلا توسط واشنگتن در قراردادی که رسماً توسط کریس رایت، وزیر انرژی ایالات متحده، در 2 سپتامبر امضا شد، به همان اندازه که غیرمنتظره بود، چشمگیر نیز به نظر میرسد؛ چراکه اظهارنظر چند روز قبل دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، مبنی بر اینکه این قرارداد «بزرگترین معامله نفتی در تاریخ جهان» است، از چندین منظر موجه به نظر میرسد.
در اولین نگاه از نظر حجم، این معامله 65 میلیارد بشکه از ذخایر اثباتشده نفت خام ونزوئلا را که در مجموع 303 میلیارد بشکه برآورد میشود، در 17 میدان پوشش میدهد و بد نیست برای روشن شدن ابعاد این قرارداد، به این نکته توجه داشته باشیم که ذخایر یاد شده و مورد بحث تقریباً 1.5 برابر کل ذخایر سرزمینی فعلی ایالات متحده، معادل حدود 46 میلیارد بشکه است.
از سوی دیگر مدتزمان این امتیاز نیز بسیار قابل توجه است؛ بهطوری که دوره 100 ساله آن، دوره معمول 20 تا 30 ساله امتیازات نفتی مدرن را بسیار کوتاه جلوه میدهد. علاوه بر این، نهاد خصوصی هدایتکننده این معامله، «شرکای انرژی آبی آمریکای شمالی» (NABEP)، بلافاصله به دومین شرکت بزرگ نفتی خصوصی جهان از نظر میزان ذخایر، پس از اکسون موبیل، تبدیل شده و وزارت جنگ ایالات متحده 35 درصد از سهام آن را در اختیار دارد.
بههرحال نباید فراموش کنیم که قفل کردن یکپنجم از بزرگترین ذخایر ملی نفت جهان برای یک قرن در دوران مدرن بیسابقه است. با این حال، چندین سؤال کلیدی درباره کارایی این معامله و جایگاه آن در نظم بازار جهانی نفت ترامپ باقی مانده است.
«استراتژی امنیت ملی 2025» ایالات متحده (NSS) رسماً دیدگاه ترامپ درباره جهان و بازار انرژی را در دوره دوم ریاستجمهوری او تشریح کرده، این سند بهصراحت آنچه را «نتیجه ترامپ از دکترین مونرو» مینامد، معرفی میکند و میگوید: «پس از سالها غفلت، ایالات متحده دکترین مونرو را برای بازگرداندن برتری آمریکا در نیمکره غربی و محافظت از میهن و دسترسی ما به جغرافیای کلیدی در سراسر منطقه، مجدداً تأیید و اجرا خواهد کرد.» …
