مرکز استیمسون: جنگ با ایران، معماری پایگاه‌های آمریکا در خلیج فارس را زیر سؤال برد

به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، مرکز «استیمسون» در گزارشی تحلیلی به بررسی آینده حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس پس از جنگ ۲۰۲۶ با ایران، آسیب‌پذیری پایگاه‌ها و زیرساخت‌های نظامی و اطلاعاتی واشینگتن در برابر حملات موشکی و پهپادی، کاهش ذخایر رهگیرهای پاتریوت و تاد، نگرانی کشورهای عربی از تبدیل شدن به اهداف تلافی‌جویانه و ضرورت بازطراحی شبکه پایگاه‌های آمریکا در منطقه پرداخت و نوشت: برای بیش از سه دهه، حضور نظامی ایالات متحده در خلیج فارس بر یک معامله پایدار استوار بوده است: کشورهای عربی، دسترسی، تأسیسات و موقعیت جغرافیایی راهبردی را در اختیار آمریکا قرار می‌دادند و در مقابل، واشینگتن نیز بازدارندگی، توان تقویت سریع نیروها و زیرساخت‌های لازم برای حفاظت از منطقه‌ای حیاتی برای انرژی و تجارت جهانی را فراهم می‌کرد. جنگ سال ۲۰۲۶ با ایران این معامله را از میان نبرد، اما یکی از تناقض‌های اساسی نهفته در قلب آن را آشکار کرد.

پایگاه‌های آمریکا همچنان برای جمع‌آوری اطلاعات، فرماندهی و کنترل، امنیت دریایی، دفاع هوایی و موشکی، عملیات لجستیکی و اعمال قدرت نظامی در بردهای بلند ضروری هستند. با این حال، همین تأسیسات می‌توانند کشورهای میزبان را در معرض اقدامات تلافی‌جویانه ناشی از درگیری‌هایی قرار دهند که نه خود آغاز کرده‌اند و نه تمایلی به ورود به آن داشته‌اند. از همین رو، جنگ ارزش سیاسی و راهبردی شبکه پایگاه‌های آمریکا را تغییر داد؛ حتی در مواردی که از کارآمدی عملیاتی فوری این پایگاه‌ها کاسته نشد.

پرسش اصلی دیگر صرفاً این نیست که آیا ایالات متحده باید در خلیج فارس بماند یا از آن خارج شود. مسئله اساسی این است که چه نوع حضوری می‌تواند در عصر موشک‌های نقطه‌زن، حملات انبوه پهپادی، زیرساخت‌های اطلاعاتی آسیب‌پذیر و ذخایر رهگیرهایی که به‌سرعت رو به کاهش هستند، همچنان معتبر، بقاپذیر و از نظر سیاسی پایدار باقی بماند.

پاسخ محتمل، حرکت از چند پایگاه بزرگ و متمرکز به سوی شبکه‌ای منطقه‌ای، توزیع‌شده‌تر و یکپارچه‌تر است.

  از جنگ سرد تا شکل‌گیری شبکه گسترده پایگاه‌های آمریکا …