در فوتبال حرفهای، برنامه مسابقات حکم یک قرارداد را دارد؛ قرارداد میان برگزارکننده، باشگاهها، بازیکنان، حتی حامیان مالی، رسانهها و هواداران. در فوتبال ایران اما تاریخ مسابقه بیشتر به یک پیشنهاد اولیه و حتی شوخی شباهت دارد؛ پیشنهادی که تا لحظه به صدا درآمدن سوت آغاز بازی نیز نمیتوان به اجرای آن اطمینان داشت و هر لحظه باید انتظار لغو آن را داشت.
ماجرای هفته هفتم لیگ برتر تازهترین نمونه این آشفتگی است. برنامه این هفته از قبل اعلام شده بود. همزمان، تیم فوتبال امید ایران نیز برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا به بازیکنان باشگاهها احتیاج داشت؛ مسابقاتی که خارج از محدوده «فیفادی» برگزار میشود و باشگاهها الزام قانونی روشنی برای تحویل بازیکنان خود ندارند؛ هرچند همه انتظار همکاری با تیم را داشتند.
این تداخل نه ناگهانی بود و نه غیرقابل پیشبینی. زمان بازیهای آسیایی و برنامه احتمالی تیم امید از ماهها قبل مشخص بود. بااینحال، تصمیمگیری درباره نحوه همکاری باشگاهها و چگونگی ادامه لیگ به روزهای نزدیک به مسابقات موکول شد؛ درست همان نقطهای که دیگر هر تصمیمی، عدهای را متضرر و مدعی کرد. …
