بازار
در این گزارش به تشریح سند مذکور پرداخته و نشان خواهیم داد که تحلیل سازمان سیا از ایام منتهی به انقلاب را باید نمونه‌ی روشن و کاملی از نابینایی نهادی دانست: گزارشی که در ثبت و تحلیل جزییات اغلب دقیق و موفق است؛ اما در ساخت و استنتاج روند کلی وضعیت، به‌کلی دچار خطا شده است.
به گزارش رویداد۲۴، تحلیلگران سازمان سیا معتقند که مرگ شاه، چه از طریق ترور رخ دهد و چه بر اثر علل طبیعی باشد، اثرات جبران‌ناپذیری بر سرنوشت ایرانیان خواهد داشت. این گزارش اشخاص، نهاد‌ها و عوامل دیگری را بررسی می‌کند که در شکل دادن به حکومت جدید نقش خواهند داشت.
وقتی ولیعهد رضا در سال ۱۹۶۰ زاده شد، شاه برای نخستین بار از زمان جلوسش در ۱۹۴۱ توانست احتمال تداوم دودمان پهلوی را ببیند. در ۱۹۶۷ شورای نیابت سلطنت را تأسیس کرد و فرح را به‌عنوان نایب‌السلطنه تعیین کرد تا اگر پیش از بیست‌سالگی رضا لازم شد، حکومت کند. احتمال آن زیاد است که انتقال به پادشاه جدید مطابق برنامه پیش برود.»
این نخستین چارچوب ذهنی سند است: جانشینی مسئله‌ای اداری، نهادی است. اگر شاه بمیرد، نظام می‌تواند با سازوکاری از پیش طراحی‌شده خود را بازتولید کند. فرح و شورای نیابت، یا رضا پس از رسیدن به سن قانونی، از حمایت «همه عناصر مهم ساختار قدرت» برخوردار خواهند بود: ارتش، ساواک، دربار، تکنوکرات‌ها. در این نگاه، ایران همچون ماشینی دیده می‌شود که راننده‌اش ممکن است بمیرد، اما موتور، چرخ‌ها و فرمانش هنوز کار می‌کند.
اما انقلاب دقیقاً لحظه‌ای است که معلوم می‌شود مسئله فقط راننده نیست. خودِ ماشین دیگر پذیرفته نمی‌شود. خطای مرکزی: جامعه در حاشیه، قدرت در مرکز …
