۳۲ دانشآموز در حمله به مدرسه شجره طیبه دچار سوختگی شدند که ۱۲ نفر آنها همچنان با سوختگی شدید و مسیر دشوار درمان مواجهاند. سوختگی در دانشآموزان عدد قابل تاملی دارد و برخی از آنها به دلیل تغییر چهره، ترس از تمسخر و مشکلات روانی، حتی از ادامه تحصیل بازمیمانند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: ۱۳ آبان امسال، جای خالی ۱۶۸ دانشآموز شهید میناب بیش از همیشه احساس میشود؛ اما فاجعه مدرسه شجره طیبه به شهادت این کودکان ختم نشد. ۳۲ دانشآموز نیز از آن حادثه جان سالم به در بردند، اما سوختگیهای بهجامانده از آن روز، زندگی آنها را وارد مسیری دشوار و طولانی کرده است. این کودکان تنها قربانیان سوختگی نیستند؛ حدود ۴۰ درصد قربانیان این عارضه در کشور زیر ۱۸ سال و در سن تحصیل هستند و به گفته علیرضا جلالی، مدیرعامل انجمن ققنوس در تلویزیون همشهری حادثه میناب به دلیل شرایط جنگی و ابعاد گسترده آن توجه عمومی را به خود جلب کرد، اما سوختگی کودکان و نوجوانان مسئلهای محدود به حوادث جنگی نیست و حدود ۴۰ درصد موارد سوختگی در کشور در افراد زیر ۱۸ سال اتفاق میافتد و باید توجه ویژهای به این حوزه شود. فیلم این گفتگو را در این لینک ببنید. [زندگی بعد از سوختگی؛ کودکان میناب چه میکنند؟] زخمهایی که با پایان جنگ تمام نمیشوند
جلالی، درباره وضعیت آسیبدیدگان سوختگی در جنگهای اخیر میگوید: در جنگ ۱۲ روزه خرداد ۱۴۰۴ نیز تعدادی از کودکان در جریان حملات دچار سوختگی شدند و برخی از آنها پس از تحمل جراحات ناشی از سوختگی جان خود را از دست دادند. از جمله رایان رسولی که به همراه پدر و مادرش در بیمارستان شهید مطهری جان باخت. از این خانواده تنها فرزند چهار سالهشان، کیان، با عوارض شدید سوختگی زنده ماند.
او درباره حادثه میناب نیز توضیح میدهد: در حمله به مدرسه شجره طیبه، ۳۲ نفر به دلیل آتشسوزی دچار سوختگی شدند. درمان این افراد آغاز شده، اما سوختگی از جمله آسیبهایی است که درمان آن بسیار دشوار و طولانی است. این عارضه هم پیامدهای جسمی دارد، هم روانی و هم اجتماعی. گاهی درمان بیمار سالها ادامه پیدا میکند و حتی ممکن است تا پایان عمر به مراقبت و مداخلات درمانی نیاز داشته باشد. …