ناترازی بنزین دیگر مسئلهای مقطعی و مربوط به یک دوره خاص نیست؛ بلکه به یکی از چالشهای ساختاری اقتصاد انرژی کشور تبدیل شده است. رشد تعداد خودروها، افزایش پیمایش، فرسودگی بخشی از ناوگان و سهم بالای خودروهای بنزینسوز در حملونقل باعث شده است فاصله میان مصرف و ظرفیت تأمین بنزین روزبهروز بیشتر شود.
در چنین شرایطی، هر سیاستی که بتواند بدون ایجاد فشار جدید بر مصرفکننده، بخشی از تقاضای بنزین را کاهش دهد، باید جدی گرفته شود. آغاز طرح تبدیل رایگان خودروهای پرپیمایش تاکسیهای اینترنتی به دوگانهسوز را باید از همین منظر دید. این طرح صرفاً یک برنامه فنی برای نصب تجهیزات گازسوز روی تعدادی خودرو نیست؛ اگر درست اجرا شود، میتواند بخشی از سیاست اصلاح سبد سوخت کشور باشد.
خودروهای فعال در سکوهای حملونقل اینترنتی از پرپیمایشترین خودروهای سواری کشور هستند. خودرویی که روزانه بیش از ۱۰۰ کیلومتر پیمایش دارد، طبیعتاً سهم قابلتوجهی در مصرف بنزین دارد. بنابراین اگر بخشی از این پیمایش از بنزین به سیانجی منتقل شود، اثر آن بر مصرف سوخت بهمراتب بیشتر از تبدیل یک خودرو کمکارکرد خواهد بود. از این منظر، انتخاب خودروهای پرپیمایش برای اجرای طرح، تصمیم قابل دفاعی است.
اما مسئله مهمتر، نحوه ادامه این سیاست است. سالهاست درباره ظرفیت سیانجی در کشور صحبت میشود. ایران از نظر منابع گاز، زیرساخت توزیع و سابقه استفاده از خودروهای دوگانهسوز، ظرفیت مناسبی برای توسعه این سوخت دارد. با این حال، سیاستگذاری سوخت در سالهای گذشته بهگونهای نبوده که سیانجی بتواند سهم متناسبی در سبد مصرف حملونقل پیدا کند.
در شرایط فعلی که تأمین بنزین با هزینه اقتصادی بیشتری همراه شده، ادامه این رویکرد دیگر توجیه ندارد. سیانجی نباید صرفاً بهعنوان یک سوخت جایگزین در زمان کمبود بنزین دیده شود؛ باید بخشی از راهبرد بلندمدت کشور برای مدیریت مصرف انرژی باشد. …
