نان‌های مانده و کپک زده، برنجی که بیشتر از نیاز پخته شده، میوه‌هایی که در یخچال از یاد رفته‌اند و باقی‌مانده غذاهایی که دیگر کسی سراغشان نمی‌رود، همه این مواد غذایی راهی سطل زباله می‌شوند. این تصویر آشنای بسیاری از آشپزخانه‌های ایرانی است که به اقتصاد خانواده، امنیت غذایی، محیط‌زیست و حتی فرهنگ مصرف جامعه گره خورده است.
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
سمیه افشین‌فر گروه اجتماعی / در شرایطی که هزینه تأمین مواد غذایی سهم قابل‌توجهی از درآمد خانوار را به خود اختصاص می‌دهد، دورریز غذا بیش از هر زمان دیگری نیازمند توجه است. بر اساس آمارهای مطرح شده از سوی فعالان حوزه سلامت، حدود 30 درصد مواد غذایی در جهان به هدر می‌رود و دست‌کم 14 درصد نیز در سفره خانوارهای ایرانی دور ریخته می‌شود. این ارقام، ضرورت بازنگری در شیوه خرید، نگهداری، پخت و مصرف غذا را یادآوری می‌کند؛ موضوعی که اگرچه در نگاه اول به رفتار فردی و خانوادگی مربوط می‌شود، اما ریشه‌های آن را باید در مجموعه‌ای از عوامل جست‌وجو کرد.
آغاز دورریز از فروشگاه
دورریز غذا همیشه از لحظه جمع کردن سفره آغاز نمی‌شود. گاهی ماجرا از زمانی شروع می‌شود که فهرست خریدی در کار نیست و خانواده تحت‌تأثیر تخفیف‌ها، تبلیغات یا نگرانی از گران‌تر شدن کالاها، بیش از نیاز خود خرید می‌کند. بخشی از مواد غذایی در یخچال باقی می‌ماند، برخی اقلام تاریخ مصرفشان را از دست می‌دهند و میوه‌ها و سبزی‌ها پیش از آنکه مصرف شوند، کیفیت خود را از دست می‌دهند. در سوی دیگر، نبود برنامه مشخص برای وعده‌های غذایی، پخت بیش از اندازه و آشنایی ناکافی با روش‌های نگهداری مواد غذایی، احتمال دورریز را افزایش می‌دهد. در بسیاری از خانواده‌ها، باقی‌مانده غذا، نه به‌عنوان ماده غذایی قابل استفاده، بلکه به‌عنوان چیزی کم‌ارزش تلقی می‌شود، در حالی که با برنامه‌ریزی برای وعده بعدی یا نگهداری صحیح، می‌توان از هدررفت بخشی از آن جلوگیری کرد.
البته همه دورریزها را نمی‌توان به رفتار مصرف‌کننده نسبت داد. از دست رفتن محصولات در مراحل تولید، برداشت، حمل‌ونقل، انبارداری و توزیع نیز بخشی از مسأله است. …
بازار
