گوشی را برای سرگرمی باز می‌کنید یا فرار از حال بد؟ / پاسخ روانشناسی به اسکرول‌های بی‌اختیار

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، چرا بعضی وقت ها جدا شدن از این چرخه تا این اندازه دشوار می شود؟ پاسخ ساده و محبوب این است: چون شبکه های اجتماعی اعتیادآورند؛ اما یک پژوهش تازه نشان می دهد شاید بخشی از داستان را باید نه در خود صفحه نمایش، بلکه در حال روانی فردی که صفحه را در دست گرفته جست و جو کرد. پژوهشی روی ۷۸۱ دانشجو از پنج دانشگاه چین، رابطه میان استرس ادراک شده و استفاده مشکل ساز از ویدئوهای داستانی کوتاه را بررسی کرده است. پژوهشگران همچنین به دو متغیر جالب توجه کردند: ملال و تنهایی. نتایج نشان داد افرادی که استرس بیشتری گزارش می کردند، استفاده مشکل ساز بیشتری نیز از این ویدئوها داشتند و ملال و تنهایی در این الگوی ارتباطی نقش داشتند اما قبل از رسیدن به تیترهایی مانند :تنهایی شما را معتاد شبکه های اجتماعی می کند، باید یک محدودیت بسیار مهم را جدی گرفت. این مطالعه مقطعی و مبتنی بر پرسش نامه های خودگزارشی است بنابراین نمی توان از آن جهت علیت را مشخص کرد. ممکن است تنهایی افراد را به مصرف بیشتر محتوای کوتاه سوق دهد. ممکن است مصرف افراطی فرصت ارتباط واقعی را کاهش دهد و تنهایی را بیشتر کند. و کاملا محتمل است که هر دو تحت تاثیر عوامل دیگری قرار داشته باشند اما پژوهش یک سوال کاربردی بسیار خوب پیش پای ما می گذارد: وقتی بی اختیار گوشی را باز می کنیم، واقعا دنبال محتوا هستیم یا دنبال تغییر حال مان؟ شاید اسکرول کردن همیشه درباره سرگرمی نباشد

تصور کنید یک روز پراسترس را پشت سر گذاشته اید. ذهن خسته است. حوصله انجام کاری جدی ندارید. تماس گرفتن با یک دوست انرژی می خواهد. فیلم دیدن تعهد زمانی می خواهد. کتاب خواندن تمرکز می خواهد  اما یک ویدئوی ۳۰ ثانیه ای؟ تقریبا هیچکدام را نمی خواهد. همین ویژگی محتوای کوتاه آن را به گزینه ای بسیار آسان برای تغییر سریع حالت ذهن تبدیل می کند: پاداش سریع، تصمیم گیری کم و امکان خروج در هر لحظه.

مشکل زمانی آغاز می شود که این رفتار از انتخاب برای سرگرمی، به ابزار خودکار تنظیم هیجان تبدیل شود. فرد الزاما با خودش نمی گوید :من تنها هستم، پس شبکه اجتماعی باز کنم؛ فرایند می تواند بسیار سریع تر باشد: احساس ناخوشایند ، گوشی ، چند ویدئو و ایجاد حواس پرتی موقت. …