اردیبهشتماه امسال بود که خبر تشکیل «ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور» به ریاست معاون اول رئیسجمهور با مأموریتهایی از جمله تدوین نقشه راه حکمرانی فضای مجازی، بازآرایی ساختارهای تصمیمگیری و نظارت بر عملکرد دستگاهها، جامعه را در حیرت فرو برد، چراکه شورای عالی فضای مجازی دقیقاً همین وظایف را بر عهده داشت و پیش از این از سوی رهبر شهید تشکیل شده بود.
یک ستاد موازی
قرار بود این مجموعه با حضور شماری از وزیران، مسئولان امنیتی، قضایی و نمایندگان نهادهای مختلف، اختلافات موجود در مدیریت فضای مجازی را برطرف کند و به تعبیر حکم رئیسجمهور، به چندصدایی و موازیکاری پایان دهد.
اما از همان روزهای نخست، این تصمیم به جای آنکه نشانهای از انسجام در سیاستگذاری اینترنت باشد، به موضوع تازهای برای مناقشه سیاسی و حقوقی تبدیل شد. از نگاه منتقدان، دولت به جای استفاده از ظرفیت شورای عالی فضای مجازی، نهادی تازه با مأموریتهایی مشابه ایجاد کردهاست. در حالی که وقتی رئیسجمهور خود ریاست شورای عالی فضای مجازی و شورای عالی امنیت ملی را برعهده دارد، ایجاد یک ستاد جدید به ریاست معاون اول چه ضرورتی دارد و قرار است چه اختیاراتی به آن واگذار شود که پیش از آن در اختیار رئیسجمهور یا نهادهای موجود نبودهاست؟ استدلال منتقدان این بود که شورای عالی فضای مجازی بر اساس احکام تأسیس خود، مرجع متمرکز سیاستگذاری و تصمیمگیری در این حوزه است و ایجاد نهادی با مأموریتهای مشابه، بدون طی مسیر قانونی لازم، نمیتواند صرفاً با صدور حکم رئیسجمهور توجیه شود.
توقف اجرای مصوبه تشکیل ستاد
در پنجم خرداد، دیوان عدالت اداری در پی شکایتهای ثبتشده، دستور موقت توقف اجرای مصوبه تشکیل ستاد را صادر کرد. بر اساس این دستور، تصمیمات و مصوبات این مجموعه تا زمان رسیدگی نهایی به شکایتها قابل اجرا نبود. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































