بازار
بعد از رشت و بابل، حالا نوبت ساری بود. از بابلسر که به سمت ساری حرکت کردیم، دوستان گفتند دیگر دریا را نمی‌بینیم. راستش را بخواهید، از رشت تا گرگان، سهم من از تماشای دریای خزر در مجموع شاید پنج دقیقه بیشتر نبود. فقط همان چند دقیقه توانستم کنار دریا بایستم و به این پهنه بزرگ آبی خیره شوم. پنج دقیقه برای دریایی به این عظمت واقعاً کم است!
هرچه از دریا دورتر می‌شدیم، بیشتر غبطه می‌خوردم. آدم وقتی چیزی را دارد، شاید قدرش را نداند؛ اما کافی است چند کیلومتر از آن فاصله بگیرد تا بفهمد چه چیزی را پشت سر گذاشته است. البته مأموریت اجازه نمی‌داد زیاد احساساتی شویم. رأس ساعت چهار باید در ساری می‌بودیم و جمعیت بزرگی از خیرین، فعالان اجتماعی و مسئولان منتظرمان بودند. پنجره‌ای که قرار بود مرا برنزه کند!
درست هنگام سوار شدن، «کاپیتان» خبر داد که شیشه سمت شاگرد، یعنی همان سمتی که بنده نشسته بودم و شاگردی می‌کردم، خراب شده و بالا نمی‌آید. فرصتی برای تعمیر هم نداشتیم. تصمیم گرفته شد با همان وضعیت حرکت کنیم؛ بالاخره برنامه، برنامه بود و نمی‌شد به‌خاطر یک شیشه خراب، کار عده زیادی را عقب انداخت. البته همراهان محترم خیلی زود ابعاد دیگری از این تصمیم را برایم روشن کردند: با این هوا، باد و آفتاب، احتمالاً تا رسیدن به ساری حسابی برنزه می‌شوم و این مسئله ممکن است در بازگشت به وزارتخانه برایم شائبه‌هایی ایجاد کند!
اما مرد جنگی را چه باک؟ باید به استقبال خطر می‌رفتیم؛ یا بهتر بگویم، به استقبال آفتاب شمال! خوشبختانه مسیر فقط حدود یک ساعت طول کشید. وگرنه احتمال داشت بعد از پایان سفر، برای مدتی در وزارتخانه آفتابی نشوم تا کسی نپرسد این رنگ پوست را از کجا آورده‌ام! ساری؛ یک سالن پر از آدم‌های دغدغه‌مند …
