آمیلوئیدوز زمانی ایجاد میشود که پروتئینهای خاصی در بدن به شکل غیرطبیعی تغییر حالت داده و به صورت رسوب در بافتها جمع شوند. بدن در حالت عادی بسیاری از پروتئینها را تجزیه و بازیافت میکند، اما در آمیلوئیدوز این پروتئینها میتوانند تجمع پیدا کرده و به تدریج به اندامها آسیب برسانند.
این بیماری یک نوع واحد ندارد و بسته به پروتئینی که در بدن تجمع پیدا میکند و علت ایجاد آن، انواع مختلفی از آمیلوئیدوز وجود دارد. برخی انواع با اختلالات سلولهای مغز استخوان ارتباط دارند، برخی در زمینه بیماریهای التهابی مزمن ایجاد میشوند و برخی نیز زمینه ارثی دارند. قلب و کلیه؛ اندامهایی که ممکن است بیشتر آسیب ببینند
آمیلوئیدوز میتواند چندین اندام را همزمان درگیر کند. قلب، کلیه، کبد، سیستم عصبی و دستگاه گوارش از مهمترین بخشهایی هستند که ممکن است تحت تأثیر رسوب آمیلوئید قرار بگیرند. شدت بیماری نیز به محل تجمع پروتئین و میزان آسیب ایجادشده بستگی دارد.
وقتی آمیلوئید در قلب تجمع پیدا میکند، دیوارههای قلب ممکن است ضخیم و سفت شوند و قلب نتواند بهخوبی پر و تخلیه شود. تنگی نفس، تورم پاها، تپش قلب، سرگیجه و کاهش توانایی فعالیت میتواند از نشانههای درگیری قلبی باشد.
درگیری کلیه نیز ممکن است باعث دفع مقدار زیادی پروتئین در ادرار، کاهش پروتئین خون و تورم بدن شود و در موارد شدید، عملکرد کلیه را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
علائم آمیلوئیدوز چیست؟
علائم آمیلوئیدوز یکسان نیست و بر اساس اندام درگیر تغییر میکند. خستگی و ضعف، کاهش وزن بدون دلیل، تنگی نفس، تورم پاها و مچ پا و بیحسی یا گزگز دست و پا از علائم احتمالی هستند.
در صورت درگیری دستگاه عصبی، آسیب عصبی میتواند باعث درد، بیحسی یا احساس سوزش در دستها و پاها شود. مشکلات گوارشی نیز ممکن است به شکل تهوع، اسهال، یبوست، کاهش وزن یا احساس سیری زودرس ظاهر شوند. …
