پروژه که West Ford نام داشت، اواخر دههی ۱۹۵۰ توسط آزمایشگاه لینکلن MIT برای نیروی هوایی آمریکا توسعه یافت. ایده این بود که سوزنهای مسی در مدار، مانند یک «یونوسفر مصنوعی» عمل کنند و امواج رادیویی را برای ارتباطات دوربرد بازتاب دهند. هدف اصلی ایجاد یک سامانهی ارتباطی قابل اعتماد بود که در برابر قطعشدن کابلها یا تلاش برای مختلکردن ارتباطات آسیبپذیر نباشد.
هر یک از این «سوزنها» در واقع قطعهای از سیم مسی بسیار باریک بود؛ در آزمایش دوم طول آنها حدود ۱٫۸ سانتیمتر و قطرشان تنها حدود ۱۸ میکرومتر بود. برنامه این بود که حدود ۴۸۰ میلیون عدد از آنها در مدار قرار بگیرند و نواری مصنوعی در فاصلهای حدود ۳۶۰۰ کیلومتری از زمین تشکیل دهند.
اولین تلاش در پاییز ۱۹۶۱ انجام شد؛ اما سوزنها بهدرستی از محفظهی مخصوص خود خارج نشدند. آمریکا در ۱۹۶۳ آزمایش دوم را انجام داد و اینبار بخش قابل توجهی از سوزنها در مدار پخش شدند.
بنابراین عدد ۴۸۰ میلیون بیشتر به ظرفیت و هدف طراحی پروژه مربوط میشود، نه تعداد قطعاتی که همگی … …
