به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شهریور ماه امسال پنجاه و ششمین سالگرد درگذشت نویسنده بزرگ و الهامبخشی است که به اذعان مخالفان و موافقانش، تأثیرگذارترین و ماندگارترین روشنفکرتاریخ معاصر ایران بوده است. آن چنان عُمری نکرد با این حال در مدت 45 سال زندگی، کارهای قابل توجهی انجام داد و ادعا نیست اگر بگوییم که بسیاری از نویسندگان و اندیشمندان در سالهای بسیار بیشتر از او چنین کارهایی نکردند و بالتبع تأثیرگذار هم نبودند.
خیلی از مردم عادی شاید وقتی نام جلال آلاحمد به گوششان می خورد، آشناییشان با این چهره خاص در همین حد باشد که در تهران بزرگراهی به نامش وجود دارد، همچنین موزهای به نامش مطرح است که زمانی خانهاش بوده و با دست خودش آن را بنا کرده و نیز یک جایزهی ادبی سالانه که در چنین ایامی به نام و یادش برگزار میشود.
با این همه جلال هر چه دارد از گنجینه کلمات و اعجاز تمامناشدنی آن هاست و البته آن چیزهایی که به واسطه بهره گیری هنرمندانه از کلمات قلمی کرده و ماندگار نموده است؛ از داستان و مقاله گرفته تا سفرنامه و آثار ترجمهای و البته نامههایش که گاه ارزش آنها بیش از بسیاری از نوشتههایش است.
آلاحمد حقیقتاً نویسنده پرکاری بود و البته روح جستجوگر و ناآرامی داشت که حاکی از دغدغه او داشت. بی جهت نبود که از همان دوران کودکی و نوجوانی به شغل و پیشه خانوادگیاش پشت کرد و برای ادامه تحصیل به دارالفنون رفت و البته در بیست سالگی دست به قلم شد و داستان نوشت.
در همان عُنفوان جوانی، در آموزهها و اندیشههای مذهبی تردید کرد و وارد حزبی شد که بعد از مدتی از آن خارج شد. گرچه … …
