شیوهی اول بیدار شدن با امید به جذابیت و دلخواه بودن روز همراه است. وقتی فرد صبح را با تصویر کاری که دوست دارد، فرصتی برای خلاقیت، یا حتی لحظهای کوچک از لذت آغاز میکند، مغز او مسیر متفاوتی را انتخاب میکند.
پژوهشهای روانشناسی مثبت نشان دادهاند که «پیشبینی مثبت» بهتنهایی میتواند سطح بتااندورفین را تا ۲۷ درصد و هورمون رشد را تا ۸۷ درصد افزایش دهد و همزمان کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش دهد. این یعنی بدن هنوز از تخت بلند نشده، اما سیستم پاداش فعال شده است.
بر اثر این کار انگیزش درونی شکل میگیرد؛ همان انگیزشی که طبق نظریهی خودتعیینگری دسی و رایان، از احساس خودمختاری، شایستگی و ارتباط میآید. روز دیگر بار نیست، بلکه میدان انتخاب است. حافظهی کاری بهتر کار میکند، تصمیمها با خستگی کمتر گرفته میشوند و احتمال فرسودگی پایین میآید. بیدار شدن با فشار کارهای عقبافتاده و اجبار
در مقابل، وقتی اولین فکر صبحگاهی فهرست کارهای ناتمام، دیر شدن یا از دست دادن کلاس است، مغز وارد حالت «پیشبینی تهدید» میشود. مطالعهای در دانشگاه پنسیلوانیا نشان داد که حتی اگر استرس واقعی در طول روز رخ ندهد، صرف انتظار استرس در صبح، حافظهی کاری را در ساعات بعدی تضعیف میکند. پژوهش دیگری از دانشگاه باث آشکار کرد که وزن عاطفی «درد انتظار» بیش از شش برابر لذت پیشبینی مثبت است.
روانشناسان میگویند این الگو به مرور شرطی میشود: صبح = اضطراب. کورتیزول بیدارسازی که بهطور طبیعی باید انرژیبخش باشد، به سوخت اضطراب تبدیل میشود. انگیزش بیرونی غالب میگردد؛ کارها انجام میشوند، اما با حس اجبار، نه انتخاب. در بلندمدت، این شیوهها با افزایش خطر فرسودگی، اضطراب صبحگاهی مزمن و کاهش حس معنا در زندگی مرتبطاند. فرزندان و پیامدهای عمیقتر
کودکان هنوز سیستم عصبیشان در حال شکلگیری است. لحن بیدار کردن آنها، نه فقط یک جملهی لحظهای، بلکه نقشهی عاطفی روز و حتی سالهای آینده را میکشد. …
