هرچه باداباد گفتن کافی نیست! / روانشناسی این تناقض چیست؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، بعضی جمله ها ظاهرا از رها کردن خبر می دهند؛ دیگر برایم مهم نیست، هر اتفاقی می خواهد بیفتد یا نمی خواهم بیشتر فکر کنم اما پشت همین بی خیالی ظاهری ممکن است ذهنی قرار داشته باشد که ساعت ها تلاش کرده تمام پیامدهای احتمالی را پیش بینی کند. اگر جواب ندهد چه؟ اگر تصمیم اشتباهی بگیرم چه؟ اگر فردا اتفاق بدی رخ دهد چه؟ وقتی ذهن به پاسخ قطعی نمی رسد، ممکن است از فرط خستگی اعلام کند که دیگر اهمیتی نمی دهد. با این حال، اگر چند ساعت بعد دوباره سراغ همان سوال ها برود، مسئله احتمالا رها نشده است. چرا ندانستن برای بعضی افراد دشوارتر است؟

روانشناسان برای توصیف یکی از عوامل این وضعیت از اصطلاح عدم تحمل عدم قطعیت استفاده می کنند. این مفهوم به گرایشی اشاره دارد که فرد موقعیت های مبهم و پیش بینی ناپذیر را آزاردهنده یا تهدیدآمیز ارزیابی می کند.

مسئله فقط احتمال وقوع یک اتفاق بد نیست. گاهی خود ندانستن، بیش از آن اتفاق فرد را مضطرب می کند. ذهن برای کاهش این ناراحتی شروع به بررسی سناریوها، پرسیدن نظر دیگران، جستجوی اطلاعات و تلاش برای رسیدن به اطمینان کامل می کند.

این فعالیت ها ممکن است برای مدتی احساس کنترل ایجاد کنند، اما فکر کردن مداوم درباره یک نتیجه، همان کنترل کردن نتیجه نیست. فراتحلیل ۲۰۲۶ چه چیزی نشان داد؟

یک فراتحلیل پیش ثبت شده که در سال ۲۰۲۶ منتشر شد، ۷۳۸ اندازه اثر از ۱۱۵ مطالعه و پایان نامه را در ۱۳۸ نمونه مستقل با مجموع ۲۸ هزار و ۶۹۳ شرکت کننده بررسی کرد. نتایج، ارتباط قابل توجهی میان عدم تحمل عدم قطعیت و نگرانی نشان داد و ارتباط تجمیعی این دو حدود ۰٫۵۹ گزارش شد.

شدت این ارتباط در مشکلات اضطرابی مختلف یکسان نبود. این یافته نیز ثابت نمی کند عدم تحمل ابهام به تنهایی باعث اضطراب می شود. نگرانی و اضطراب تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل زیستی، روانی و محیطی قرار دارند. فراتحلیل منتشر شده در Clinical Psychology Review

بنابراین فردی که از بلاتکلیفی خوشش نمی آید، لزوما اختلال اضطرابی ندارد. مسئله زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که تلاش برای رسیدن به اطمینان، زمان و انرژی زیادی مصرف کند یا مانع تصمیم گیری و زندگی روزانه شود.

رها کردن واقعی چه تفاوتی با اجتناب دارد؟ …