سالهای دور گاریسازان
تعدادشان انگشتشمار است و اغلب در محدوده بازار، مولوی و شوش پراکندهاند. تخصص اصلیشان، ساخت و تعمیر گاریچرخیهای سنتیست. فتحالله اکبری یکی از همان انگشتشمار گاریسازان قدیمیست که بیش از ۷۰ سال است در مولوی گاریچرخیهای سنتی و چوبی سرهم میکند: «بیشتر گاری چوبی و نمکی تعمیر میکنیم. ولی خب، از این گاری آهنی جدیدا هم سر درمیاریم.» پایه چرخی را که جوشکاری کرده، بررسی میکند: «خیلی قبلتر، باربرای چرخی بازار فقط گاری چوبی داشتن…چوبای جنگلی انقدی محکم بودن که هم سنگینی بار رو تحمل میکردن، هم از همه چالهچولههای گذرای بازار رد میشدن.» با آن دستهای سیاه از روغن، سیگاری میگیرد و میگذارد گوشه لبهایش. چند ضربه چکش به چرخی که پایهاش را جوش داده، میزند؛ لقی آن را میگیرد و میرود سراغ پایه بعدی: «قدیما که بار و باربر زیاد بود روزی بیشتر از ۲۰ تا گاری رو تعمیر میکردم. اون وقتا شاگرد هم داشتم. ولی حالا با روزی شاید یکی، دو گاری تعمیری، حاجتی به شاگرد و پادو نیست.» خاکستر سیگارش را میتکاند: «اجرت کارمون از ۲۰۰، ۳۰۰ هزار تومن برای روغنکاری هست تا ۳، ۴ میلیون برای خال جوش و تعویض بلبرینگ و لاستیک و کفیسازی و رنگکاری.» این گاریساز قدیمی، معتقد است که باربران، قلق گاری چرخیهایشان را دارند و معمولا تعمیرات سر دستی گاریهایشان را خودشان انجام میدهند.
گاری هر راه و بار، جداست …
