همه‌چیز دربارۀ ادغامِ 111 میلیارد دلاری دو غول رسانه‌ای/ ادغامِ «پارامونت و برادران وارنر»؛ نجات هالیوود یا آغاز عصر جدیدِ انحصار؟

عصرایران؛ یلدا آذرپی- ادغام دو غول رسانه‌ای آمریکایی، یکی از خبرهای مهمِ حوزۀ اقتصاد و رسانه است که به‌رغمِ ابعاد و پیامدهای قابل‌توجهش، کمتر مورد توجه رسانه‌های داخلی قرار گرفته. با ادغامِ شرکت‌های «پارامونت و برادران وارنر»، قرار است دو مجموعۀ عظیم، متشکل از استودیوهای سینمایی، شبکه‌های تلویزیونی، سرویس‌های پخش اینترنتی و برندهای خبری زیر یک چتر قرار گیرند. معامله در تاریخ 6 اکتبر 2026 نهایی می‌شود و شرکتِ جدیدی با نام «اسکای دنس» آغاز به کار خواهد کرد. برای درک بهتر ابعادِ ماجرا و تقریب به ذهن، بد نیست چند رقم را کنار هم بگذاریم.

«بودجۀ وزارت دفاع آمریکا» در سال 2016، حدود 961 میلیارد دلار است و برآورد ارزش اقتصادیِ «صنعت سرگرمی آمریکا» به حدود 649 میلیارد دلار می‌رسد. این در حالی است که «کل بودجۀ نظامی و امنیتی ایران» در سال 1405، حدود 10 میلیارد دلار برآورد می‌شود و در همین حال، حدود 7 میلیارد دلار از «دارایی‌های بلوکه‌شدۀ ایران» موضوعی مهم و مورد مناقشه در مذاکرات خارجی است. حالا در نظر بگیرید که ارزش معاملۀ «پارامونت و برادران وارنر» به حدود 111 میلیارد دلار می‌رسد؛ رقمی که فقط در یک معامله در صنعت سرگرمی جابه‌جا شده است.

در یک سوی این معامله، پارامونت، سی‌بی‌اس، پارامونت‌پلاس و مجموعه‌ای از استودیوها و شبکه‌های تلویزیونی مثل نیکلودئون و ام‌تی‌وی قرار دارند و در سوی دیگر، برادران وارنر، اچ‌بی‌او، اچ‌بی‌او‌مکس، سی‌ان‌ان و ده‌ها شبکۀ کابلی و کتابخانۀ عظیم محتوایی. حاصل کار، شرکتی خواهد بود که از نظر ابعاد و مالکیت بر فیلم، تلویزیون، استریمینگ و خبر جایگاه کم‌سابقه‌ای خواهد یافت.

اهمیت واقعیِ این معامله در رقم 111 میلیار دلار نیست؛ این معامله حکایت از بحران در الگویی دارد که دهه‌ها بر اقتصاد هالیوود چیره بوده است؛ الگویی که با افولِ تلویزیون کابلی، رشد نتفلیکس و پلتفرم‌های فناوری، افزایش هزینۀ تولید محتوا و تغییر عادات مخاطبان در مضیقه قرار گرفته است. آیا شرکت‌های سنتیِ رسانه‌ای برای بقا ناگزیر از بزرگ‌ترشدن هستند و این بزرگ‌ترشدن، رقابت و تنوع رسانه‌ای را از بین نمی‌برد؟ چرا دو غول رسانه‌ای تصمیم گرفتند یکی شوند؟ …