بریکس اکنون ۱۱ عضو دارد: برزیل، روسیه، هند، چین، آفریقای جنوبی، مصر، اتیوپی، ایران، امارات متحده عربی، اندونزی و عربستان سعودی. این کشورها حدود نیمی از جمعیت جهان، ۴۰ درصد تولید ناخالص داخلی و حدود ۲۶ درصد تجارت جهانی را در اختیار دارند.
این ارقام یک واقعیت مهم را نشان میدهد که بریکس دیگر گروهی حاشیهای در اقتصاد جهان نیست و با گروه ۷ یا همان (G۷) برابری میکند.
مسئله اصلی؛ دلار یا وابستگی به دلار؟ همچنین بخوانید: سهم ایران از کیک بریکس
یکی از بحثهای داغ درباره بریکس، ایجاد یک ارز مشترک و کنار گذاشتن دلار است. اما به نظر میرسد این بحث بیش از آنکه عملیاتی باشد، سیاسی و رسانهای است. اقتصاد کشورهای عضو بریکس BRICS بسیار متفاوتاند؛ ساختارهای اقتصادی، سیاستهای پولی، نرخ تورم، نظام بانکی و حتی منافع ژئوپلیتیکی آنها یکسان نیست. از اینرو، ایجاد یک ارز مشترک در چنین شرایطی بسیار دشوار است. اما راه دیگری وجود دارد که هم عملیتر و هم سریعتر است: تجارت با ارزهای ملی، اتصال نظامهای پرداخت، ایجاد سازوکارهای تسویه بینبانکی، توسعه بانکهای کارگزار و تأمین مالی پروژهها با ارزهای محلی.
به بیان دیگر، هدف واقعبینانه بریکس میتواند «حذف دلار» نباشد؛ بلکه باید کاهش اجبار به استفاده از دلار باشد. این دو مفهوم کاملاً متفاوتاند. اگر یک صادرکننده بتواند با پول ملی خود تجارت کند، یک بانک بتواند بدون عبور کامل از شبکههای مالی تحت سلطه دلار تسویه کند و یک پروژه بتواند با ارز محلی تأمین مالی شود، انتخابهای اقتصادی بیشتری ایجاد شده است. قدرت واقعی اقتصادی بریکس نیز دقیقاً از همین «انتخاب» به وجود میآید. همچنین بخوانید: بریکس چگونه میتواند تجارت ایران را از تحریم و دلار عبور دهد؟
قدرتی که پشت بانکها و پرداختهای بریکس قرار دارد …
