بر اساس مباحث مطرحشده، پایداری تیم مؤسس یکی از نخستین عوامل تعیینکننده در سرنوشت یک کسبوکار فناور است. اختلاف میان بنیانگذاران، وابستگی کسبوکار به یک یا دو فرد کلیدی، نبود توازن مهارتی و خروج یکی از مؤسسان در میانه مسیر میتواند ادامه فعالیت شرکت را با مشکل مواجه کند. از این رو پیشنهاد شد پارکها از ابتدای پذیرش شرکتها، برنامههای منتورینگ، آموزش مدیریت و رهبری تیم و سازوکار میانجیگری برای اختلافات بنیانگذاران ایجاد کنند و شرکتها را به تنظیم توافقنامه سهامداران ملزم کنند.
ریسک دوم، فاصله میان ایده و محصول است. ممکن است توسعه فناوری بیش از حد طولانی شود، فناوری به یک فرد وابسته بماند یا محصول زمانی آماده شود که بازار تغییر کرده باشد. دسترسی شرکتها به آزمایشگاهها و زیرساختهای مشترک، آزمایشگاههای مرجع و برنامههای شتابدهی میتواند هزینه و زمان تبدیل ایده به نمونه اولیه را کاهش دهد. اتصال شرکتهای نوپا به شرکتهای بزرگتر نیز میتواند این مسیر را کوتاهتر کند.
در بخش بازار، مشکل اصلی آن است که بسیاری از تیمهای فناور از نظر فنی توانمندند، اما الزاماً توانایی فروش و بازاریابی ندارند. نبود اعتبارسنجی بازار، ضعف کانالهای فروش و رقابت با بازیگران بزرگ، از موانع مهم رشد است. برگزاری رویدادهای تخصصی B۲B، اجرای طرحهای پایلوت و آزمون بازار و آموزش عملی فروش و بازاریابی … …



































































































































































