اگر یک رسانه از مخاطبان خود بخواهد محل استقرار تجهیزات نظامی، لانچرها یا سامانههای پدافندی را گزارش کنند، اگر از آنان بخواهد رفتوآمد مسئولان را رصد کنند یا درباره محل سکونت افراد دارای مسئولیتهای حساس اطلاعات بفرستند، دیگر بحث بر سر «روزنامهنگاری شهروندی» نیست. اطلاعاتی که میتواند برای شناسایی و هدفگیری یک هدف نظامی یا امنیتی مورد استفاده قرار گیرد، دیگر خبر نیست؛ این دیگر کار یک رسانه نیست، این رسما اطلاعات برای عملیات ترور است و از مصادیق جاسوسی! زیرا کار رسانه، اطلاعرسانی درباره آن چیزی است که رخ داده است؛ نه آنکه برای نیروی مهاجم مشخص کند کجا را بزند، چه کسی را پیدا کند یا کدام تأسیسات را هدف قرار دهد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
مسئله ایران اینترنشنال دیگر صرفاً اختلاف بر سر شیوه خبررسانی، انتخاب تیتر، جهتگیری سیاسی یا حتی میزان جانبداری یک شبکه تلویزیونی نیست. ماجرا از جایی به بعد، از مرزهای معمول فعالیت رسانهای عبور کرده است؛ اینترنشنال به جای روایت جنگ، در طراحی جنگ روانی مشارکت میکند؛ به جای اطلاعرسانی، اطلاعات حساس جمعآوری میکند؛ به جای دعوت به آرامش، جامعه را به خشونت سوق میدهد و در نهایت، کار به جایی میرسد که حتی تصور و تهدید حملهای به بزرگی بمباران اتمی یک پایتخت، در فضای رسانهای آن عادیسازی میشود.
این نقطه، همان جایی است که باید ایستاد و یک سؤال ساده اما بسیار جدی پرسید:
چگونه ممکن است رسانهای که مدعی نجات مردم ایران است، به جایی برسد که حمله اتمی علیه همین مردم، را عادی سازی کند؟!
ماجرا از همین سؤال آغاز میشود. اینترنشنال ناگهان به این سطح از خیانت نرسیده است مسیری را طی کرده است که دیگر یک رسانه نباشد بلکه اتاق عملیات روانی موساد در حمله به ایران باشد.
ایران اینترنشنال از ابتدای فعالیت خود؛ رسانهای با جهتگیری سیاسی مشخص بوده است و در میان همه رسانه های مخالف جمهوری اسلامی زبانی صریح تر داشت، به کارکنان خود نسبت به رسانه های مشابه بیشترین دستمزد را پرداخت می کرد و صراحتا از پروژه براندازی جمهوری اسلامی حرف می زد.
شاید بتوان گفت اولین بار این مسیر را در آبان 98 کلید زد. در آبان 1398 با افزایش قیمت بنزین مردم در مناطق مختلف کشور به خیابان آمدند، اعتراضاتی که از مسیر خود منحرف و به مرور به خشونت کشیده شد. در همین ایام اینترنشنال با الغا اینکه آبان، نقطه پایان جمهوری اسلامی است در تهییج نوجوانان و جوانان به اعمال رفتار های خطرناک و خشونت بار نقش بسزایی داشت.
پس از ناکامی در آبان 98 اینترنشنال بسیاری از ملاحظات معمول در رسانه ها را کنار گذاشت و با زبانی هتاکانه به جنگ روانی علیه جمهوری اسلامی پرداخت. این مسیر در زمان جنگ 12 روزه، دی ماه و جنگ رمضان به اوج خود رسید. …
