محمد نوژه در دوران خدمتیاش یکی از کارکنان ممتاز پایگاه به حساب میآمد به طوری که در بررسی خلاصه وضعیت خدمتی، در سالهای ۵۶ الی ۵۸ به عنوان افسری پر کار که روزانه بیش از دوازده ساعت وقتش را به امور عملیاتی میپردازد و دو مورد تشویقی به علت جدیّت در امور محوله، از وی یادشده است. فرماندهی گردان یکم شکاری و گردان ۳۱ پایگاه سوم شکاری، رئیس شعبه عملیات مشترک، معاونت عملیاتی پایگاه ششم شکاری ،معاون دایره عملیات و افسر ستاد عملیاتی پایگاه سوم از جمله مسئولیتهای وی بوده است.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، شیطان بزرگ، در یک طرح هماهنگ با سایر کشورهای دستنشانده خارجی به تحریک گروهکها و ضد انقلاب داخلی پرداخت تا شاید به نهال نوپای انقلاب اسلامی صدمهای برساند. نوژه که دست استکبار را بیرون آمده از آستین منافقین میدید به دفاع از دستآوردهای انقلاب همّت گماشت، در همین زمان که گروهکهای ضدانقلاب در شهرها و نقاط مختلف کشور در صدد بلوا و آشوب بودند و طرح و نقشه تجزیه ایران در سر میپروراندند و با این هدف به کشتار مردان و زنان و اطفال بیگناه میپرداختند.
در ۲۳مرداد ۱۳۵۸ مهاجمان مسلّح طرفدار حزب دموکرات کردستان با انواع سلاحهای سبک، سنگین و خمپاره انداز به شهر پاوه حمله کردند. نیروهای ژاندارمری و نیرویهای مردمی و پاسداران انقلاب پس از یک روز مقاومت ، با ارسال پیامی در ۲۴ مرداد ۱۳۵۸ به مراکز فرماندهی خود، از سقوط شهر پاوه توسط مهاجمان مسلّح خبر دادند. در بخشی از این پیام آمده بود براساس برآوردهای انجام شده مدت مقاومت شهر یک ساعت پیشبینی میشود؛ بر این اساس از مسئولین امر خواسته شده بود نیروهای ارتش را جهت سرکوب اشرار مسلح و دفع تجاوز به منطقه اعزام کنند.
مهاجمان مسلح پس از محاصره و قطع کلیه خطوط ارتباطی و راههای زمینی و مسیرهای منتهی به شهر پاوه در ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ وارد آن شهر شدند و با استقرار در ارتفاعات مشرف به پاوه و همچنین تصرّف نقاط حساس شهر کنترل اوضاع را دراختیار خود گرفتند. تنها نیرویی که همچنان به مقاومت سرسختانه در برابر هجوم بیامان چریکهای مسلح ادامه میداد پاسگاه ژاندارمری، نیروهای مردمی و ستاد خودجوش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهر پاوه بود.
در پی ارسال پیام مذکور، هیأتی مرکب از دکتر مصطفی چمران (معاون نخست وزیر و وزیر دفاع وقت) سرتیپ ولیالله فلاحی (فرمانده نیروی زمینی) و ابوشریف (معاون عملیاتی سپاه) جهت بررسی اوضاع با سه فروند بالگرد که حامل مهمات و اقلام ضروری برای نیروهای ژاندارمری و سپاه بودند، بعداز ظهر ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ عازم شهر پاوه شدند. درآن مأموریت پر مخاطره هلیکوپتر حامل دکتر چمران مورد اصابت گلوله واقع شد و در نتیجه وی در محاصره مهاجمان مسلّح گرفتار آمد و دوشادوش نیروهای ژاندارمری و پاسدار به مقابله و مقاومت در برابر عناصر فریب خورده پرداخت .
نحوه شهادت
پایگاه سوم شکاری که از قبل در جریان تحرکات گروهکها در منطقه قرار داشت ، پس از مطلع شدن از ماجرا، با به پرواز درآوردن ۲ فروند هواپیمای شکاری«اف- ۴» بر فراز شهر و شکستن دیوار صوتی لحظات پراضطرابی را برای مهاجمان مسلّح فراهم نمود تا زمینه حضور نیروهای مسلّح خودی آماده شود.
سرگرد محمد نوژه نیز که ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ به همراه ستوان یکم خلبان بشیر موسوی (کابین عقب) برای پشتیبانی از بالگردهای نیروی زمینی ارتش و ستون اعزامی کرمانشاه به پاوه اعزام شده بود پس از انجام عملیات علیه ضدانقلاب، در حین انجام گشتهای هوایی هواپیما مورد اصابت آتشبار عناصر ضدانقلاب قرار گرفت و هیچیک از خلبانان فرصت استفاده از صندلیپران را نیافتند و هواپیما به کوه اصابت کرد و در منطقه قشلاق بین پاوه و روانسر سقوط کرد.
پس از شهادت شهید نوژه ، پایگاه سوم شکاری همدان به پایگاه شهید نوژه تغییر نام یافت. این پایگاه قبل از پیروزی انقلاب، با عنوان پایگاه شاهرخی شناخته میشد.
کودتای نافرجام نقاب در ۱۸ تیر ۱۳۵۹ که به غلط به کودتای نوژه شهرت یافت توسط گروهی از سرسپردگان آمریکا و اسرائیل انجام شد و «سرلشکر خلبان شهید محمد نوژه» از خلبانان این پایگاه بود که یک سال قبل از کودتا و در رویارویی با عناصر ضد انقلاب به درجه رفیع شهادت نایل شد.
انتهای پیام
