با این حال، در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران، این ارتباط هنوز به شکل مطلوب شکل نگرفته است. دانشگاهها گاهی نمیتوانند نیروی انسانی و دانش متناسب با نیاز صنایع تربیت کنند و از سوی دیگر، صنایع نیز کمتر به دانشگاه بهعنوان شریک راهبردی نگاه میکنند. نتیجه این فاصله، کاهش فرصتهای شغلی برای دانشآموختگان، هدررفت ظرفیتهای علمی و کند شدن روند توسعه اقتصادی است. از سوی دیگر، صنایع نیز در شرایط رقابتی جهانی با کمبود منابع فکری و انسانی مواجهاند و بدون همکاری با دانشگاهها، حل بسیاری از مشکلات برایشان دشوار میشود. به همین دلیل، بررسی دقیق دلایل ضعف این ارتباط و شناسایی راههای تقویت آن، ضرورتی انکارناپذیر برای آینده کشور به شمار میآید.
ابراهیم نیسی، عضو گروه مدیریت آموزشی مؤسسه آموزش عالی مهراروند آبادان، با همکاری دانشگاه فرهنگیان، پژوهشی را در همین راستا انجام داده است. این تحقیق با تمرکز بر دیدگاهها و تجربههای اعضای هیأت علمی، به بررسی موانع و عوامل پیشبرنده ارتباط دانشگاه با صنعت پرداخته و تلاش کرده تصویری کاربردی از این موضوع ارائه دهد. پژوهشگر با تکیه بر تجربه اساتید دانشگاه شهید چمران اهواز، کوشیده است نشان دهد این ارتباط چرا با چالش روبهرو است و چه اقداماتی میتواند آن را تقویت کند. …
