دوشنبه, ۲۴ اردیبهشت, ۱۴۰۳ / 13 May, 2024
مجله ویستا

دنیای كوچك كهنسالی


دنیای كوچك كهنسالی

سالها پیش یكی از پزشكان بیمارستان فیروزآبادی شهر ری چند سالمند كه در خیابان های این شهر پراكنده بودند را جمع كرد و در خانه ای اسكان داد او مدتی بعد در یك روستای دورافتاده, ساختمانی تهیه كرد و آوار ه های منطقه زیارتی ری را در آنجا پناه داد كه خوراك و پوشاك آنها از بیمارستان فیروزآبادی فراهم می شد او مدتی بعد با زمین داران و افراد خیر منطقه كهریزك ارتباط برقرار كرد و موفق شد ۱۰ هزار متر زمین از آنها بگیرد

شب سردی بود. اتومبیل سفید به نشانی مورد نظر رسید. كمی جلوتر، یك اتومبیل پلیس با روشن كردن چراغ گردان به آن علامت داد.

مامور پلیس به طرف آنها آمد و به دو مردی كه داخل آن نشسته بودند، گفت: خیلی وقت است كه منتظر شما هستیم. این مرد بی پناه چند ماه است كه اینجا كنار خیابان می نشیند. حالا كه زمستان است و هوا سرد شده، در یك پیت حلبی آتش روشن می كند. مغازه داران می ترسند كه شعله ها باعث وقوع آتش سوزی بشود و مغازه ها خسارت ببینند. این مرد وضعیت مناسبی ندارد. كارت شناسایی هم همراهش نیست. ببینید چه كاری از شما ساخته است .مردها از اتومبیل سفید پیاده شدند و به طرف بی سرپناه رفتند. ریش و موی بلند نامرتب و صورت كدر او نشان می داد كه ماه هاست استحمام نكرده است. آن دو مرد از او خواستند همراه آنها برود، اما مرد بی پناه مخالفت كرد و گفت كه از آنجا تكان نمی خورد. چند دقیقه بعد مردها با كمك پلیس ها زیر شانه های او را گرفتند و با تهدید و زور سوار آمبولانس كردند.در آسایشگاه او را به حمام بردند و موهایش را كوتاه كردند. او ۲۰ سال قبل همه دندان هایش را كشیده بود. دندانپزشك های افتخاری كهریزك، لثه های او را برای جذب دندان مصنوعی آماده كردند. مددكاران و پزشكان هر روز تلاش می كردند روح و جسم او را تقویت كنند.از روزی كه مددكاران كهریزك به درخواست نیروی انتظامی به میدان حسن آباد رفتند و آن مرد را به كهریزك آوردند، دو سال می گذرد. به سختی می توانم باور كنم مردی كه اكنون مقابلم ایستاده و به دوربین عكاسی گلناز بهشتی زل زده، همان مرد است.شما در ذهن خود چه تصوری از كهریزك دارید؟آیا مانند آنچه در سریال های تلویزیونی دیده اید فكر می كنید؟! در تصورتان كهریزك جایی است كه فرزندان دلسنگ با بی مهری، پدر و مادر پیرشان را به آنجا می سپارند و دیگر هرگز به ملاقات آنها نمی روند؟ اگر اینطور فكر می كنید، باید بدانید ذهنیتی كه درباره كهریزك دارید كاملا اشتباه است. در آغاز تاسیس مركز سالمندان كهریزك، با انتشار خبر تاسیس محلی برای اسكان بی پناهان، روزانه ده ها بی پناه از شهرهای مختلف كشور به این مركز خیریه معرفی می شدند. مركز خدمات خیریه ای ۱۰هزار متری كه ۳۳ سال قبل مرحوم دكتر حكیم زاده در كهریزك تاسیس كرد، حالا مجموعه ای با وسعت ۴۰۰ هزار متر مربع (۴۰ هكتار) است. آرامگاه او در كنار یكی از ساختمان های بزرگ و قدیمی خانه سالمندان و معلولان كهریزك است.خانه سالمندان و معلولان كهریزك جایی نیست كه خانواده ها افراد مسن را به آنجا بسپارند و بروند. كهریزك كسی را نمی پذیرد. هر كس می شنود كه كسی یكی از والدینش را به خانه سالمندان سپرده است، ابتدا ناراحت می شود و سپس به یاد كهریزك می افتد. خانه های سالمندانی كه در فیلم ها می بینید، كهریزك نیست. كهریزك برای سالمندان و معلول هایی ساخته شده است كه به دلایل مختلفی در جامعه جایی برای زندگی ندارند. روزانه ده ها سالمند یا معلول جسمی- حركتی بالاتر از ۱۸ سال به كهریزك معرفی می شوند. كسانی كه بی پناه هستند یا خانواده ها به دلیل مشكلات مالی- اجتماعی توانایی نگهداری از آنها را ندارند؛ اما تصمیم ورود فرد به آسایشگاه، با بخش پذیرش نیست. كمیته بررسی شرایط سالمند كه از مددكار، روان شناس، فیزیوتراپیست، پرستار و متخصص كاردرمانی تشكیل شده است، پس از بررسی توان جسمی و ذهنی سالمند معرفی شده تشخیص می دهد كه او می تواند در لیست انتظار پذیرش قرار گیرد یا هنوز توانایی و صلاحیت زندگی در جامعه خارج از آسایشگاه را دارد. ظرفیت خانه سالمندان كهریزك تكمیل است. تاكنون پیش آمده كه وقتی هنگام خالی شدن یك تخت با خانواده سالمندی كه در لیست انتظار ثبت نام كرده بود تماس گرفته شده، آنها گفته اند كه فرد متقاضی ماه ها قبل در خانه فوت شده است.۱۶۰۰ نفر سالمند و معلول در مجموعه كهریزك زندگی می كنند. قسمت های مختلف این مجموعه توسط خیرین ساخته شده است. امروز بیش از یكصد هزار نیكوكار ایرانی، هموطنان خارج از كشور و نیكوكاران دیگر از سراسر دنیا با كمك های خود از كهریزك حمایت می كنند. در محوطه مجموعه پارك ، آلاچیق و ساختمان هایی وجود دارد كه توسط خیرین ساخته شده است. ۹۴۰ نفر نیروی رسمی كهریزك هستند و ۷۰۰ نفر از نیكوكاران نیز به نوبت در دلجویی و پرستاری از بیماران، كاركنان آسایشگاه را همراهی می كنند. در اینجا یك گروه ۴۰ نفره در آشپزخانه فعالیت می كنند و روزانه برای ۲۵۰۰ نفر، صبحانه، ناهار و شام طبخ می كنند. خیلی از كالاها و اجناسی كه در این مجتمع استفاده می شود- از لیوان های پلاستیكی تا دستگاه های مختلف - توسط خیرین اهدا شده است. گروه ۲۰۰۰ نفری بانوان نیكوكار از كهریزك حمایت می كنند كه پیش از این، در پی زلزله های رودبار و بم با تایید سازمان ملل متحد، ساماندهی كودكان بی سرپناه و تعیین پدر و مادرخوانده برای آنها را در سوابق خود دارند. دو بانوی نیكوكار مقیم لندن، دو دستگاه اتومبیل برقی چهار نفره را به كهریزك اهدا كرده اند. محسن پزشكی- مدیر روابط عمومی- ما را با یكی از اتومبیل ها به بازدید از بخش های مختلف مجموعه می برد. وارد راهرو بیرونی آسایشگاه یكی از بخش ها می شویم. زن ها روی نیمكت یا صندلی چرخ دار نشسته اند. در طول راهرو به همه سلام می كنیم. آنها مدیر روابط عمومی را می شناسند و به او سلام می كنند. كمی جلوتر، پیرزنی روی صندلی چرخ دار نشسته و با تلفن كارتی شماره می گیرد. پزشكی اتومبیل برقی را مقابل او متوقف می كند و سلام می كند. پیرزن می گوید كه به بیمارستان تلفن می زند. پسرش ماه ها در كما بوده و حالا به هوش آمده، ولی اكنون خانه اش را از دست داده و اثاثیه اش در خیابان است. پیرزن می گوید كه می خواهد ترتیبی بدهد تا پسرش را هم به آسایشگاه كهریزك بیاورند. او هر روز به بیمارستان تلفن می زند و حال پسرش را از پرستاران جویا می شود.در انتهای راهرو، من و عكاس از پزشكی مدیر روابط عمومی جدا می شویم تا از بخش ها بازدید كنیم.


شما در حال مطالعه صفحه 1 از یک مقاله 2 صفحه ای هستید. لطفا صفحات دیگر این مقاله را نیز مطالعه فرمایید.