در چنین شرایطی، نمی‌توان با اعلام برخورد با یک معلم یا معاون مدرسه، پرونده هر حادثه را مختومه دانست. مسئله فقط رفتار فردی یک معلم یا دانش‌آموز نیست؛ بلکه باید ریشه این اتفاقات را در ساختار آموزشی و پرورشی مدارس و عملکرد مجموعه آموزش و پرورش جست‌وجو کرد.
آموزش و پرورش صرفا مسئول انتقال مطالب درسی نیست؛ بخش مهمی از ماموریت این نهاد به پرورش، تربیت اجتماعی، آموزش مهارت‌های زندگی، اخلاق و اصلاح رفتار دانش‌آموزان مربوط می‌شود. بنابراین این پرسش جدی مطرح است که بخش پرورشی آموزش و پرورش در برابر تکرار چنین رفتارهایی چه مسئولیتی دارد و اساسا برای پیشگیری از خشونت در محیط مدارس چه اقدام موثری انجام داده است؟
نمی‌توان انتظار داشت هر بار یک معلم یا معاون با دانش‌آموزی برخورد نامناسبی داشته باشد، مسئولان صرفا از برخورد انضباطی با فرد خاطی خبر بدهند و تصور کنند مشکل حل شده است. تکرار این حوادث نشان می‌دهد موضوع ابعاد اجتماعی، فرهنگی و آموزشی دارد و نیازمند بررسی جدی در سطح کلان است.
در این میان، مجلس و به‌ویژه کمیسیون آموزش نیز باید نسبت به عملکرد وزارت آموزش و پرورش حساسیت بیشتری نشان دهند. پرسش این است که وزیر آموزش و پرورش برای پاسخ‌گویی درباره وضعیت تربیتی مدارس و افزایش گزارش‌های تنبیه بدنی دانش‌آموزان چه برنامه‌ای دارد و آیا مجلس قصد دارد این موضوع را به‌صورت جدی از وزیر مطالبه کند؟ …
دانلود از کافه بازار
