از خیریه تا کارآفرینی؛ تغییر نگاه یک خیّر معروف به ریشه‌های فقر | پایان فقر از مسیر خیریه نمی‌گذرد | باید فرصت خلق ثروت را افزایش داد

شاید ستارهٔ افسانه‌ای موسیقی راک، بونو، این حقیقت را به‌سختی و به‌تجربه آموخته باشد. بونو، که با نام پل دیوید هیوسون متولد شد، در خانواده‌ای طبقهٔ متوسط بزرگ شد و سپس به‌عنوان چهرهٔ اصلی گروه U2 با سرعتی خیره‌کننده به شهرت و ثروت رسید. او طی چهار دهه، هم موسیقی خود و هم ثروتی را که از آن به دست آورده، صرف مقابله با بحران‌های بشردوستانه، از جمله فقر جهانی و همه‌گیری ایدز، کرده است. کارزاری برای ایجاد فرصت‌های اقتصادی و زندگی سالم‌تر در آفریقا

بونو مدت‌هاست در این زمینه فعالیت می‌کند و چندین بنیاد و سازمان، از جمله کارزار یک، را ایجاد کرده است که هدف اعلامی‌اش ایجاد فرصت‌های اقتصادی و زندگی سالم‌تر در آفریقاست. او برای فعالیت‌هایش جوایز متعددی دریافت کرده، با مجمع جهانی اقتصاد و جورج سوروس همکاری داشته و از ملکه الیزابت دوم عنوان شوالیۀ افتخاری دریافت کرده است.

او فردی بانفوذ در میان افراد بانفوذ است و ایمان مسیحی‌اش او را به تلاش برای پایان دادن به فقر برانگیخته است. با این‌حال، حتی سازمان‌های او که با نیت‌های خیرخواهانه فعالیت می‌کنند نیز از ایجاد وابستگی‌های مانع رشد بلندمدت مصون نیستند.

پس از نزدیک به سه دهه فعالیت در زمینهٔ مبارزه با فقر، بونو متوجه چیزی شده است. او در سخنرانی مشهور خود در دانشگاه جورج‌تاون در سال ۲۰۱۲، در برابر سالن مملو از جمعیت گفت: «تجارت واقعی است. کمک‌های خارجی صرفاً راه‌حلی موقتی هستند. در قیاس با کمک‌های خارجی، تجارت و کاپیتالیسم کارآفرینانه افراد بیشتری را از فقر بیرون می‌آورند؛ البته که ما این را می‌دانیم. آفریقا باید به قدرتی اقتصادی تبدیل شود.»

کلید پایان دادن به فقر

او در همان سخنرانی استدلال کرد که نباید کمک‌های خارجی را قطع کنیم اما اینکه بونو علناً اذعان کرد که تجارت یکی از کلیدهای پایان دادن به فقر است، حرکتی شجاعانه بود. حق با اوست؛ واقعاً آفریقا باید به قدرتی اقتصادی تبدیل شود و هیچ‌کس این موضوع را بهتر از مردمی که در خود آفریقا زندگی می‌کنند نمی‌داند، آفریقایی که در پنجاه سال گذشته از نظر توسعهٔ اقتصادی از جهان عقب مانده است. …