بازار
برخورداری از منابع به‌خودی‌خود ثروت نمی‌آفریند. آنچه مزیت‌های یک کشور را به قدرت اقتصادی تبدیل می‌کند، توانایی بهره‌برداری مؤثر از آن‌هاست. منابع طبیعی، میراث تاریخی و جاذبه‌های فرهنگی زمانی ارزش اقتصادی پایدار پیدا می‌کنند که به خدمات رقابت‌پذیر، اشتغال مولد و جریان مستمر درآمد تبدیل شوند. گردشگری نیز از این قاعده مستثنا نیست. رونق آن به عملکرد هماهنگ مجموعه‌ای از فعالیت‌ها از حمل‌ونقل و اقامت گرفته تا خدمات، صنایع دستی، بازاریابی و مدیریت مقصد وابسته است. شکل‌گیری چنین زنجیره‌ای به سیاست‌گذاری پایدار، تقسیم کار روشن میان دولت و بخش خصوصی و هماهنگی دستگاه‌های مسئول نیاز دارد. هزینه نبود چنین رویکردی فقط در عملکرد ضعیف کسب‌وکارهای گردشگری نمایان نمی‌شود. بخش مهمی از آن در فرصت‌هایی نهفته است که هرگز مجال شکل‌گیری پیدا نمی‌کنند.
سرمایه‌گذاری‌هایی که انجام نمی‌شوند، کسب‌وکارهایی که توسعه نمی‌یابند، مشاغلی که به وجود نمی‌آیند و درآمد ارزی‌ای که به اقتصاد کشور راه پیدا نمی‌کند، همگی بخشی از هزینه پنهان توسعه‌نیافتگی این صنعت‌اند. این هزینه برخلاف مخارج مستقیم دولت معمولاً در صورت‌حساب‌های رسمی دیده نمی‌شود، اما نامرئی بودن آن به معنای بی‌اثر بودنش نیست. گردشگری با شبکه گسترده‌ای از فعالیت‌های اقتصادی پیوند دارد و رکود آن فراتر از هتل‌ها و جاذبه‌های گردشگری بر حمل‌ونقل، رستوران‌ها، صنایع‌دستی، کشاورزی، خدمات فرهنگی و کسب‌وکارهای محلی نیز اثر می‌گذارد. در شهرهای کوچک و مناطق کمتر برخوردار، رونق این زنجیره می‌تواند زمینه‌ساز اشتغال و درآمد متناسب با ظرفیت‌های بومی باشد. …
