وداع با مردی میان رنگ و کلمه

به گزارش ایسنا، جواد مجابی که از کودکی نقاشی می‌کشید، بعدها در مقام منتقد و پژوهشگر، نمایشگاه‌ها و هنرمندان بسیاری را دنبال کرد و کوشید تصویری از مسیر هنر مدرن ایران به دست دهد؛ تصویری که حاصل نشستن پشت میز و گردآوری منابع نبود، بلکه بخش مهمی از آن از تماشای آثار، گفت‌وگو با هنرمندان و حضور در متن تحولات هنری شکل گرفته بود.

مجابی متولد ۲۲ مهر ۱۳۱۸ بود و از همان سال‌های کودکی با تصویر و نقاشی آشنا شد. در خاطراتش از چهار یا پنج‌سالگی و نخستین مواجهه‌هایش با تصویر و رنگ گفته است؛ از نقاشی‌هایی که همراه برادرش، حسین مجابی، بر روی کاغذهای اداری می‌کشیدند و روایت‌های شاهنامه را به شکل دنباله‌دار تصویر می‌کردند.

خودش بعدها نوشته است: «فکر می‌کنم نقاشی کردن اولین چیزی بود که از چهار سالگی شروع کردم و تا امروز آن را ادامه داده‌ام.» جواد مجابی، شنبه ۱۴ شهریور ۱۴۰۵، پس از تحمل یک دوره بیماری درگذشت.

اما نسبت مجابی با نقاشی فقط به کشیدن تصویر محدود نماند. او در دهه ۱۳۴۰  وارد فضای جدی نقد و مطبوعات شد و بعدها به‌طور مستمر درباره هنرهای تجسمی ایران نوشت. در روزنامه اطلاعات، از سال ۱۳۴۷، به معرفی نقاشان و آثارشان پرداخت و بنا بر روایت خودش، تا سال ۱۳۵۷ هر هفته دو تا سه مقاله درباره نقاشی ایران منتشر می‌کرد.

او در مقدمه کتاب «نَود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» گفته است که این نوشته‌ها حاصل کنجکاوی مستمر درباره هنر تجسمی ایران بوده است؛ کنجکاوی‌ای‌ که با دیدن نمایشگاه‌ها و گفت‌وگو با هنرمندان ادامه پیدا کرد. به گفته خودش، در طول چند دهه کمتر نمایشگاه مهمی در تهران برگزار شد که آن را ندیده و درباره‌اش ننوشته باشد. اثری از جواد مجابی

مجابی توانست مجموعه بزرگی از نوشته‌ها و مستندات درباره نقاشی ایران گرد آورد. حاصل این مسیر فقط مقاله‌های پراکنده نبود؛ بخشی … …