اقتصاد ایران قربانی سیاست‌های تکراری - سایت خبری اقتصاد پویا

دولت‌ها می‌آیند و می‌روند، مدیران تغییر می‌کنند و شعارهای تازه مطرح می‌شود، اما در بسیاری از موارد، همان تصمیم‌های اقتصادی گذشته با نام‌ها و توجیهات جدید دوباره به اجرا درمی‌آیند. سیاست‌هایی که یک بار به افزایش تورم، تضعیف تولید، گسترش رانت و کاهش قدرت خرید مردم منجر شده‌اند، بار دیگر در دستور کار قرار می‌گیرند و وقتی نتیجه‌ای جز شکست به همراه ندارند، به جای پذیرش اشتباه و اصلاح مسیر، مجموعه‌ای از توجیهات برای ادامه آنها مطرح می‌شود.مشکل اساسی اینجاست که در نظام تصمیم‌گیری اقتصادی، گاهی نتیجه سیاست اهمیت خود را از دست می‌دهد و دفاع از تصمیم اتخاذشده به اولویت تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، حتی اگر یک سیاست به اهداف اعلام‌شده نرسد، باز هم با استناد به شرایط خاص، عوامل خارجی یا ضرورت‌های مقطعی از آن دفاع می‌شود. البته نمی‌توان نقش تحریم‌ها، محدودیت‌های ارزی و فشارهای بین‌المللی را در مشکلات اقتصاد ایران نادیده گرفت، اما این عوامل نباید به پوششی برای نادیده گرفتن خطاهای داخلی تبدیل شوند. اقتصاد یک علم تجربی نیز هست؛ یعنی سیاستگذار باید از نتایج تصمیم‌های گذشته درس بگیرد، آثار آنها را ارزیابی کند و در صورت مشاهده پیامدهای منفی، آمادگی اصلاح داشته باشد. اصرار بر سیاست شکست‌خورده، نه نشانه ثبات مدیریتی، بلکه می‌تواند علامت ضعف در یادگیری نهادی باشد.از منظر اقتصاد سیاسی، مهم‌ترین مسئله در ارزیابی سیاست‌ها این نیست که چه استدلالی برای اجرای آنها مطرح می‌شود، بلکه باید بررسی کرد منافع و هزینه‌های هر تصمیم نصیب چه گروه‌هایی شده است. آیا سیاست مورد نظر به توسعه تولید، افزایش سرمایه‌گذاری، استقلال اقتصادی و بهبود رفاه عمومی کمک کرده یا در عمل زمینه را برای گسترش فعالیت‌های غیرمولد، واردات سوداگرانه و کسب درآمد از نوسانات اقتصادی فراهم آورده است؟ اگر یک سیاست با هدف حمایت از تولید … …