در روزگاری که امنیت ملی بیش از هر زمان دیگری با قدرت اقتصادی، اقتدار سیاسی، توان نظامی و پیشرفت فناوری سنجیده میشود، یک حقیقت بنیادین در بسیاری از محاسبات کلان حکمرانی کمتر مورد توجه قرار میگیرد: هیچ جامعهای بدون برخورداری از خانوادههای پایدار، توانمند و برخوردار از امنیت روانی و اقتصادی نمیتواند آیندهای مطمئن برای خود ترسیم کند. خانواده صرفاً نهادی خصوصی یا مجموعهای از روابط عاطفی میان چند نفر نیست، بلکه نخستین بستر جامعهپذیری، انتقال ارزشها، شکلگیری هویت، بازتولید سرمایه انسانی و تقویت اعتماد اجتماعی است. اگر این نهاد در معرض فرسایش مستمر قرار گیرد، پیامدهای آن به فضای خانه محدود نمیماند و بهتدریج در مناسبات اجتماعی، ساختار جمعیتی، اقتصاد و حتی کیفیت حکمرانی آشکار میشود.
تناقض در حکمرانی اجتماعی
یکی از تناقضهای قابل تأمل در حکمرانی اجتماعی ایران، فاصله میان جایگاه اعلامی خانواده در سیاستهای رسمی و شرایط واقعی زندگی خانوارهاست. از یکسو در سخنرانیها، برنامهها و اسناد بالادستی بر اهمیت ازدواج، فرزندآوری، تحکیم بنیان خانواده و حفظ ارزشهای خانوادگی تأکید میشود و از سوی دیگر، بسیاری از خانوادهها با فشارهای اقتصادی، دشواری تأمین مسکن، ناامنی شغلی، افزایش هزینههای زندگی و محدودیت حمایتهای اجتماعی مواجهند. این وضعیت پرسشی اساسی ایجاد میکند: چگونه میتوان انتظار داشت نهاد خانواده تقویت شود، درحالیکه بخشی از سازوکارهای اقتصادی و اجرایی کشور، ناخواسته شرایط تشکیل و پایداری آن را دشوارتر میکنند؟ …


دانلود از کافه بازار































































































































