زوج جوانی که نمی خواستند طلاق بگیرند

به دنبال پریا و هومن یک زن و مرد میانسال هم وارد شدند و روی صندلی‌های شعبه دادگاه نشستند. هنوز چند ثانیه‌ای نگذشته بود که زن میانسال در حالی که کنار هومن نشسته بود رو به مرد شیک پوشی که کنار پریا بود کرد و گفت: «شما که می‌خواستید دخترتان را کنار خودتان نگه دارید چرا با سرنوشت پسر مردم بازی کردید؟»

مرد که از شنیدن این حرف ناراحت شده بود نفس عمیقی کشید و جواب داد: «شما چرا پسرتان را طوری تربیت نکردید که مسئولیت پذیر باشد و بتواند از پس مخارج زن و زندگی بر بیاید نکند با خودتان فکر کردید عروس پولدار می‌گیریم صاحب خانه و زندگی می‌شویم.»

زن با عصبانیت گفت: «پسر من نیازی به مال و اموال شما نداره. این دختر شماست که باید یاد بگیره به بزرگ‌تر از خودش بی‌احترامی نکنه.»

مرد گفت: «من دختر بزرگ نکردم که خدمتکار خانه کسی بشه. شما هم مدام به پسرتون یاد ندید که کم و کسری زندگی‌اش رو از من مطالبه کنه.»

در همین لحظه قاضی تلفنش را قطع کرد و سرش را بالا آورد و گفت: «ببخشید، شما دو نفر شاکی هستید یا این آقا و خانم؟»

زن و مرد ساکت شدند. قاضی نگاهی به پرونده انداخت و گفت: «الان مشکل و اختلاف بین پریا و هومن است یا پدر و مادرتون؟ از وقتی وارد اتاق شدید، حتی یک کلمه هم حرف نزدید اما پدر و مادرتون مدام در حال دعوا هستند.»

سپس از والدینشان خواست بیرون منتظر بمانند.

مادر هومن با اعتراض گفت: «ما آمدیم تکلیف زندگی بچه‌هامون روشن بشه.»

قاضی با لحنی جدی پاسخ داد: «تکلیف زندگی این دو نفر را باید خودشان روشن کنند. اگر لازم شد دوباره صداتون می‌کنم.»

پس از خروج آنها، قاضی رو به زوج جوان کرد و گفت: «صادقانه جواب بدید شما همدیگر را دوست دارید و می‌خواهید زندگی کنید؟»

پریا و هومن تقریباً همزمان گفتند: «بله، آقای قاضی.»

قاضی پرسید: «پس چرا درخواست طلاق دادید؟»

پریا کمی روی صندلی جابه‌جا شد و نگاهش را به زمین دوخت و با صدایی لرزان گفت: «آقای قاضی، من برای جدا شدن از هومن به اینجا نیومدم؛ برای این آمدم که دیگه نمی‌دونستم چطور کنار هم بمونیم. هر شب که با ناراحتی می‌خوابیدیم، با خودم می‌گفتم نکنه یه روز صبح بیدار بشم و ببینم اون آدمی که به خاطرش از همه‌چیز گذشتم، دیگه توی زندگی من نیست. ما از هم خسته نشدیم؛ از جنگیدن با مشکلاتی خسته شدیم که انگار هیچ‌وقت تموم نمی‌شن.» …