حسین اللهکرم، دبیرکل جمعیت رزما، دربارهی تفاهمنامه اسلامآباد گفت که در میان منتقدان و موافقان این تفاهمنامه چهار دیدگاه وجود دارد. به گفتهی او، گروه نخست تفاهمنامه را بهطور کامل رد میکنند، چرا که معتقدند پنج شرطی که رهبری در ابتدای سال مطرح کرده بود، در آن رعایت نشده است.
او افزود: «در تفاهمنامه، چه در زمان آتشبس، چه قبل از آتشبس و چه بعد از آن، فقط یکی از این پنج شرط مطرح شده که به همان هم عمل نشد.»
اللهکرم گروه دوم را کسانی دانست که تفاهمنامه را مشروط به قرار گرفتن پنج شرط رهبری در آن میپذیرند و گفت گروه سوم، که او و جمعیت رزما نیز خود را در این دسته قرار میدهد، تفاهمنامه را به دلیل اجازهی رهبری میپذیرد، اما بر اجرای کامل آن نظارت خواهند کرد.
به گفتهی او، گروه جریان به اصطلاح وفاق را بخشی از گروه چهارم نامید که معتقدند حتی در صورت نقض تفاهمنامه از سوی آمریکا نیز باید اجرای آن ادامه پیدا کند.
دبیرکل جمعیت رزما با اشاره به یکی از بندهای تفاهمنامه دربارهی رفع تحریم نفت و پایان محاصره گفت که ایران در زمان اجرای تفاهمنامه حدود ۸۰ میلیون بشکه نفت روی آب داشته که توانسته است در همان چند روز آن را به فروش برساند. او این موضوع را تنها منفعت ایران از تفاهمنامه دانست.
مقایسهی تفاهمنامه اسلام آباد با قطعنامه ۵۹۸
اللهکرم در پاسخ به این پرسش که «تا چه زمانی میتوان جنگید؟» تفاهمنامه اسلامآباد را از جهاتی با قطعنامه ۵۹۸ مقایسه کرد و گفت: در آن مقطع نیز پذیرش قطعنامه به عنوان «جام زهر» تلقی شد.
او با بیان اینکه خود و جریان متبوعش در آن زمان با پذیرش قطعنامه مخالف بودند، افزود که در نهایت امام اجرای قطعنامه ۵۹۸ و این جام زهر که مرحوم هاشمی و دولت وقت داد را پذیرفت. …
