چهار سفر عاصم منیر به تهران در کمتر از شش ماه، از جایگاه تازه و حساس پاکستان در یکی از پیچیدهترین معادلات منطقه حکایت دارد. اسلامآباد در این شرایط میکوشد از یک سو به کانالی برای انتقال پیام میان تهران و واشینگتن تبدیل شود و از سوی دیگر، تلاش دارد به عنوان کشوری که نگران گسترش دامنه بحران به پیرامون خود است، در مسیر مهار تنشها و جلوگیری از شعلهورشدن یک درگیری گسترده نقش ایفا کند.
تکرار این رفتوآمدها، اگرچه نشان میدهد مسیر دیپلماسی هنوز بهطور کامل بسته نشده، اما همزمان از شکنندگی و ناپایداری روند گفتوگوها نیز پرده برمیدارد. چون معادلات ماههای اخیر مؤید آن است که مسیر تحولات هر بار در آستانه گشایشی تازه قرار میگیرد، با تشدید تنشها، تهدیدهای جدید و رخدادهای پیشبینیناپذیر، بار دیگر دچار تلاطم میشود و چشمانداز رسیدن به یک توافق پایدار را دورتر میکند. در این میان، مناسبات تهران و اسلامآباد پس از پیمان دفاعی-امنیتی مکه نیز وارد مرحلهای تازه و حساس شده است. سفرهای منیر میتواند آزمونی برای سنجش توان پاکستان در حفظ توازن میان تعهدات امنیتی جدید خود با کشورهای عربی و ضرورت صیانت از رابطهای راهبردی و دیرپا با ایران باشد؛ رابطهای که در معادلات منطقهای، برای هر دو کشور اهمیتی فراتر از یک همسایگی معمول دارد. …
