پروژهای که قرار است اتلاف انرژی را کاهش دهد، خرابی تجهیزات را پیشبینی کند یا کیفیت یک خدمت عمومی را بهبود بخشد، ممکن است پیش از آزموده شدن توانایی فنیاش، پشت درِ دسترسی به داده متوقف شود. داده وجود دارد، نیاز هم روشن است، اما دستگاه دارنده داده نگران افشا و مسئولیت آن است و شرکت توسعهدهنده، بدون امکان استفاده پایدار از داده، نمیتواند درباره ساخت و پشتیبانی محصول تعهد بدهد. هزینه این توقف به دو طرف قرارداد محدود نمیماند؛ فرصتی برای حل مسئلهای واقعی از دست میرود.
بخش بزرگی از بحثهای این حوزه به نقد قوانین، تعارض منافع و همکاری نکردن دستگاهها اختصاص دارد. این نقدها ضروریاند، اما تکرار آنها بهتنهایی مسیر استفاده از داده را باز نمیکند. هدف این یادداشت، ارائه راهکاری بر پایه قوانین و ساختارهای موجود است؛ راهکاری که سازمان فناوری اطلاعات بتواند همین امروز طراحی و اجرای آن را در حدود صلاحیت خود آغاز کند و درباره نتیجهاش پاسخگو باشد.
بحث «گره کور داده برای هوش مصنوعی؛ به دست باز کنیم یا دندان؟» به نسبت محرمانگی و بهرهبرداری اختصاص داشت. گفتوگوی اخیر پیوست با رضا باقریاصل با عنوان «اختلاف از مالکیت داده شروع میشود» نیز تعیینتکلیف نشدن رابطه مردم، کسبوکارها و حاکمیت در حوزه داده را پیش میکشد. ادامه عملی این بحث، بررسی امکانی است که در کشمکش بر سر تحویل داده کمتر به آن توجه میشود: استفاده مجاز از داده، بدون آنکه مشاهده و دریافت آن توسط انسان، شرط انجام کار باشد.اختیار اقدام، از پیش وجود داشته است
برای تعیین مسئولیت سازمان فناوری اطلاعات باید از متن مأموریت آن آغاز کرد. ماده ۷ اساسنامه سازمان، طراحی و اصلاح معماری فناوری اطلاعات، پیشنهاد ضوابط و استانداردها به مراجع صالح، مدیریت مخاطرات، ارائه مشاوره و فراهم کردن ظرفیت ممیزی فناوریها و فرآیندها را در قلمرو فعالیت آن قرار داده است. بنابراین، طراحی روشهای استفاده از داده با حفظ الزامات حفاظتی، به موضوع فعالیت سازمان تعلق دارد. …
