گونیهایی از دانه تا رول
از پس تاریخ معاصر تهران، رد مشاغل کهنه و خاطرهانگیزی پیداست که دیدنشان آدم را پرت میکند به گذشتهای چندان دور. یکی از این رد و نشانها را میتوان حوالی گذر کناری کاروانسرای خانات در محدوده بازار مولوی و بازار امینالدوله یافت. گذری که میانش صنفی قدیمی با کاسبانی سالخورده، سرگرم انواع گونیاند؛ دانهای، کیلویی، رولی و یا برنجی، آردی، سیمانی، کودی و خوارباری. از دانهای ۱۵۰ هزار تومان تا رولی ۱۵ میلیون تومان که نرخگذاری هر یک از آنها به ابعاد و جنسشان بستگی دارد.
جوالدوزانی که گونیفروش شدند
ماده اولیهای با نام پلاستیک که تولید شد، جای کنف و نخ و پارچه را در گذر گونیبافان و گونیفروشان تنگ شد. هاشم مرادی از کسبه قدیمی این گذر میگوید: «این گذر ۸۰، ۹۰ سال پیش، بزرگ بود و پهن. پر بود از گونیباف. یک چرم گاوی به دستهایمان میبستیم تا جوالی که با آن مشغول دوخت و دوز میشدیم، دستمان را سوراخ و زخم نکند.» خوب یادش هست گونیها در آن زمان اغلب پارچهای بودند که از هند و چین و کشور دیگر وارد میشدند. هاشم حالا کمتر گونی میدوزد و بیشتر گونی میفروشد: «گارکاهیمان را بردهایم نزدیک ورامین. آنجا چند کارگر افغان همراه ۲ پسرم، گونیهای پلاستیکی میدوزند.»تعداد کسبه قدیمی گذر، انگشتشمارند. این روزها، ماشینآلات صنعتی و چرخهای خیاطی بزرگ جای جوال و جوالدوز را گرفتهاند.
گونیهای گوناگون
کارگر … …
