واقعیت را نمیتوان انکار کرد در ماههای اخیر تصاویر و گزارشهای متعددی از نوع پوشش در برخی کافهها، ایونتها، مراکز تفریحی و حتی بعضی فضاهایی که اساساً با عنوان مرکز فرهنگی فعالیت میکنند منتشر شده است، پوششهایی که گاه از مسئله بیحجابی عبور کرده و به عادیسازی نوعی برهنگی و بدننمایی نزدیک شدهاند. مسئله مهمتر اما خود این تصاویر نیست مسئله این است که چرا برخی مسئولان در برابر چنین روندی، یا سکوت میکنند یا ترجیح میدهند مسئولیت خود را پشت واژههای محترم اما بیارتباط با اصل ماجرا مانند وفاق پنهان کنند؟
وفاق برای حل مسئله است، نه برای پاک کردن صورتمسئله، اگر قرار است وفاق به این معنا باشد که دولت، مجلس، دستگاه قضایی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، شهرداریها و دیگر دستگاههای مسئول درباره یک موضوع فرهنگی اختلافنظر داشته باشند و در نهایت هیچکس مسئولیت روشنی بر عهده نگیرد، این دیگر وفاق نیست سلب مسئولیت جمعی است.
جالب اینکه قانون موجود حتی در صورت کنار گذاشتن تمام مناقشات سیاسی درباره شیوه اجرای آن، تکالیف روشنی برای دستگاههای مختلف تعیین کرده است. در قانون حمایت از خانواده از طریق ترویج فرهنگ عفاف و حجاب، از دستگاههای اجرایی خواسته شده برنامههای فرهنگی و آموزشی مشخص داشته باشند و برای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز وظایف مشخصی در حوزه محتوای فرهنگی و ترویج سبک زندگی تعریف شده است. در همین قانون، برای شهرداریها نیز درباره اماکن تحت مدیریت یا مالکیت آنها، از جمله فرهنگسراها و بوستانها، تکالیف نظارتی و فرهنگی تعیین شده است.
پس سؤال کاملاً روشن است اگر در یک مرکز فرهنگی، فرهنگسرا، رویداد یا برنامهای که با مجوز و حمایت دستگاههای رسمی برگزار میشود، پوششهای نامتعارف و حتی بدننمایی به امری عادی تبدیل شود، مسئول آنجا دقیقاً چه وظیفهای دارد؟ اگر پاسخ این است که باید کار فرهنگی کرد، سؤال بعدی این است که پس کار فرهنگی کجاست؟ …
