موبایل هم مثل خودرو و مسکن از دسترس جوانان خارج شد! / نسلی که فقط قیمت را چک می کند اما نمی تواند بخرد!

آیفون ۱۷ (۲۵۶ گیگ) حوالی ۳۲۲ تا ۳۲۳ میلیون تومان؛ یعنی بیش از ۲۰ برابر کف حقوق یک جوان تازهکار.

آیفون  ۱۶ با پارتنامبر CH (۱۲۸ گیگ) رسیده به ۲۹۰ میلیون تومان؛ تقریباً ۱۸ برابر کف حقوق.

گلکسی S26 اولترا (۲۵۶ گیگ) روی ۳۴۲ میلیون تومان ایستاده؛ رقمی که حتی از آیفون هم جلو زده و میشود ۲۱ برابر دستمزد پایه.

s25 اولترا هم با ۲۹۵ میلیون تومان فقط چند قدم عقبتر است.

و  آنوقت سراغِ همان گوشیِ «معمولی» مردم می رویم؛ گلکسی A57 با ۲۵۶ گیگ، ۱۲۸ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان؛ و A17 با ۱۲۸ گیگ، ۶۳ میلیون تومان.

در بازار شیائومی هم ردمی نوت ۱۵ پرو پلاس (۵۱۲ گیگ) با ۱۶۳ میلیون و پوکو X8 پرو (۵۱۲ گیگ) با ۱۶۱ میلیون تومان گرانترین مدلهای پرمصرفاند.

حالا این عددها را کنار حقوق بگذاریم، بسیاری از جوانان اگر خوش‌شانس باشند حدود ۳۰ میلیون تومان در ماه درمی‌آورند و کف حقوق خیلی‌ها هم چیزی نزدیک ۱۶ میلیون تومان است. یعنی حتی یک گوشی میان‌رده ساده مثل A57، بیش از چهار برابر حقوق کف و حدود ۴ ماه و نیم حقوق کامل یک جوان است. اگر همین جوان تصمیم بگیرد آن را «قسطی» هم بخرد، اجاره‌خانه، خوراک و رفت‌وآمد اجازه همان رویا را نمی‌دهند. وقتی میان‌رده هم از جنس لوکس می‌شود

عددها بی‌رحم‌تر از این حرف‌ها هستند. سال‌ها پیش گوشی میان‌رده یعنی ابزار روزمره برای همه؛ امروز یعنی هشت ماه کار کردن برای یک وسیله. اما به همین خلاصه نمی‌شود. مشکل وقتی عمیق‌تر می‌شود که یادمان برود گوشی هوشمند دیگر فقط وسیله زنگ و پیامک نیست.

گوشی امروز دفتر کار است، کلاس درس است، بانک است و تنها دریچه ارتباط با دنیاست. وقتی همین دریچه هر روز گران‌تر می‌شود و خانواده‌های طبقه متوسط هم به‌جای خریدن، مجبور می‌شوند گوشی قدیمی را بارها و بارها تعمیر کنند، یعنی دسترسی به دنیای مدرن هم دارد به یک کالای طبقاتی تبدیل می‌شود. نتیجه‌اش یک سؤال تلخ است: کسی که گوشی ندارد، واقعاً در این دنیا «حضور» دارد؟ …