امروز جامعه بیش از همیشه به سرمایه اجتماعی، گفتوگو و روایتهای متنوع نیاز دارد. رویدادهای مختلف از تحولات سیاسی و اجتماعی گرفته، تا جنگهای تحمیلی و مسائل اقتصادی، همه نیازمند مستندسازی، بررسی و آسیبشناسی هستند. سینما و بویژه فیلمهای کوتاه، یکی از سریعترین و صمیمیترین راههای ثبت و روایت جامعه است. فیلمساز جوان میتواند آنچه را در اطراف خود میبیند، با زبان خودش ثبت کند؛ از یک مسأله اجتماعی گرفته تا یک اتفاق ملی یا تصویری از زندگی مردم در دورترین نقاط کشور. شاید اصلیترین مبنای وفاق در همین همدلی نهفته باشد؛ خلق معنا، ارائه راهحل و نشان دادن مسیر آینده از طریق تصویرسازیهای مؤلفان جوان این مرز و بوم.
به همین جهت در این مدت تلاش شده است میان آموزش، تولید و نمایش ارتباط واقعیتر ایجاد کنیم. به باور ما چنانچه فیلمساز جوان آموزش ببیند اما امکان تولید نداشته باشد، یا اگر فیلم بسازد اما فیلمش دیده نشود یا اگر جشنوارهای برگزار شود اما نتواند به ادامه مسیر حرفهای فیلمساز کمک کند، معنایش این است زنجیرهای که باید به کشف و پرورش استعداد منجر شود هنوز کامل نشده یا نیاز به اصلاح دارد. …
