قفسه کتاب آدم، مثل آلبوم عکس قدیمی است. کتاب‌های نوجوانی آنهایی هستند که زمانی با ذوق می‌خواندیم و حالا که ورق می‌زنیم، از خودمان خنده‌مان می‌گیرد. کتاب‌های دانشگاهی که خیال می‌کردیم آینده‌مان را تعیین می‌کنند. کتاب‌های تربیت بچه، سفر، آشپزی، موفقیت و زبان که هنوز بعضی از آنها گوشه قفسه‌اند. قفسه کتاب به ماذ نمی‌گوید چه خوانده‌ایم؛ می‌گوید خواسته‌ایم چه کسی باشیم. گاهی هم یک کتاب بسته و بازنشده، از ده کتاب خوانده‌شده راستگوتر است و از رؤیایی خبر می‌دهد که یک روز جدی گرفته بودیم.
بعضی کتاب‌ها هم از ما جلوترند. ما آنها را می‌خریم، چند صفحه ورق می‌زنیم و بعد می‌روند ته قفسه و همان‌جا می‌مانند؛ چون هنوز زبان زندگی ما را بلد نیستند. کتابی که در بیست‌سالگی حوصله ما را سر می‌برد، ممکن است همین حالا نزدیک‌ترین رفیق شود. یا رمانی که در روزهای آرام، کند و بی‌اتفاق به‌نظر می‌رسید، بعد از یک فقدان یا یک تصمیم بزرگ، حرفش را تازه به ما می‌زند. همه کتاب‌ها قرار نیست همان روز خریدن خوانده شوند. بعضی‌شان مثل نامه‌ای هستند که تاریخش را زندگی تعیین می‌کند.
کتاب‌هایی هم هست که آنها را نمی‌خوانیم یا به آخرشان نمی‌رسیم. شاید قرار هم نیست برسیم. ما عادت کرده‌ایم تمام‌کردن کتاب را نشانه پشتکار بدانیم؛ مثل اینکه هر کتابی باز شد، باید به هر قیمتی هم بسته شود. ولی خواندن مسابقه استقامت نیست. اگر کتابی بعد از فرصت کافی هیچی به ما نداد، همان بهتر که رهایش کنیم. این شکست نیست. وقت ما هم آن‌قدر می‌ارزد که حرام یک کتاب بی‌ربط نشود. البته نه اینکه پای تنبلی و عجله بنویسیم «رها کردم»؛ گاهی باید از خودمان هم عبور کنیم. ولی قبول کنیم که بعضی کتاب‌ها برای ما نوشته نشده یا … …
دانلود از کافه بازار
